جهان! هنوز آدم هایی هستن که سیم هامون بهشون متصل بشه، و اون گوشه ی قطع شده یا سوخته ی ما رو درمان کنند. پس باید بدون این که نگرانِ سوخته شدن و از دست دادنِ خودم باشم، تو رو از دست بدم، و برای همیشه این اتصالات رو از بین ببرم.

گاهی وقتا دوست دارم که دوسِت داشته باشم، اما نباید.

لیلای مرا می‌برند، ای کوچه ها کاری کنید!

تمام چیزی که می‌توانم بگویم این است که تو مرا تبدیل به کسی کردی که تصورش را هم نمی‏‌کردم. تو مرا شاد میکردی زمانی که خودت حالت بد بود. من ترجیح می‏دهم با تو باشم حتی زمانی که ناامید هستی. من پیش از تو

گل مریم، خوابتو دیدم باز.

بهم گفتی: روزایی که رفته رو نمیشه برگردوند، اما بیا روزای باقی مونده رو با خاطره های قشنگ تر، پر کنیم و بسازیمش‌.

گفت: رِد یادت باشه، امید چیز خوبیه، شاید بهترین چیز باشه و چیزهای خوب هرگز از بین نمیرن.

مرا در سکوتت ادامه بده. مگذار برایت تمام شوم. نمی‌خواهم تنها یک خاطره‌ی دور و غبار گرفته در کنج ذهنت باشم.

دوست خوبی ام ولی استثناعا نمیزارم درگیر تاریکیام بشی

بهت گفتم: مراقب چیزای بینمون باش، در حالی که خودم نبودم.

خودتم میدونستی بالاخره یه روز ته می کشیم، فقط فکر نمیکردی اون یه روز انقدر به هردومون نزدیک باشه!