اون لحظه ای که از جزئیات شخصیتت واست می‌گم و تو با لبخند تاییدش می‌کنی، من همون لحظه پر از انرژی، و خوشحالی میشم که انقدر نسبت بهت شناخت دارم.

مغزم لحظه به لحظه همه چیز رو از هدفام تا کارایی که باید انجام بدم رو مرور می‌کنه، و توی مسیر به بدنم می فهمونه که نه الان نباید کم بیاری، الان وقت جا زدن نیست، لطفا ادامه بده، ادامه بده تا برسی تا بتونی، تو می تونی، تنبلی نکن، جا نزن، گازشو بگیر برو جلو، تو لایقشی.

دلم میخواد، هر لحظه، هر دقیقه، راجب آرزوهام، و این که خودمو توی چه جایگاهی می‌بینم با لذت و شوق رسیدن حرف بزنم، اما شنونده ای ندارم که آرزوهام به چشمش بی ارزش نباشه ، و بهم تلقین نکنه که تلاشام بی فایده‌ن. همشون دوس دارن بگن خوبه که تلاش می‌کنی ولی... و امان از این جمله جمله های بعدش که سم خالصن و فقط باعث میشه من بی انگیزه بشم برای ادامه دادن، و پشیمون بشم برای حرف زدن.

"این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی"

جهانِ عزیزم، جهانِ بوسیدنی.

می دونستی قشنگ ترین نعمتی هستی که از سمت خالق هستی دریافت کردم؟ و هیچ وقت دلم نمی‌خواد از دستت بدم، تو اونقدر واسه ی من عزیزی، که فکر نمی‌کنم دیگه هیچ وقت هیچ کس بتونه این طوری باشه.

من از تو خیلی چیزا یاد گرفتم، کاش باشی و بیشتر فیض ببرم.

بودنت برای من، همون وایب خوبِ وزیدن باد خنک توی گرمای تابستون، گذاشتن پاها توی آب خیلی سرد، و دویدن توی هوای سرد رو میده.

بودنت روحمو نوازش می‌کنه.

می‌دونم هیچ وقت پیش نمیاد بهت بگم، اما عزیزم! تو خیلی قشنگی، مخصوصا برای من!

تو همونی که بهم نگاه کنی من تلخی‌هات رو از یاد می‌برم و قلبم محبتتو توی جز به جز تنم پمپاژ می کنه.