سعادتمند زیستن، یعنی : «با مصیبت کمتر زیستن»، یعنی زندگی تحمل‌پذیر را فهمیدن. کسی که می‌خواهد زندگی‌اش را از دیدگاه فلسفی جمع‌بندی کند، بهتر است صورت‌حساب را بر مبنای ‌بلایایی که از آنها گریخته است بنویسد، نه بر مبنای لذت‌هایی که از آنها بهره‌مند شده است. 📕 در باب حکمت زندگی ✍🏻 آرتور شوپنهاور 📚 B‎ ۳۱۱۷‎ /د‎۴ ۱۳۸۸ 🆔 @lib_mofid

معمولا آدما یه گوشه ی دنج برای استراحت و آرامش خودشون دارن. گوشه ی دنج آدمهای فرهیخته کتابخونه شون هست. 🆔 @lib_mofid

کتاب‌های خوب از نویسندگان ایرانی: ۱. چشم‌هایش اثر بزرگ علوی ۲. شازده احتجاب اثر هوشنگ گلشیری ۳. جای خالی سلوچ اثر محمود دولت آبادی ۴. کلیدر اثر محمود دولت آبادی ۵. آتش بدون دود از نادر ابراهیمی ۶‌. بوف کور صادق هدایت ۷. همسایه‌ها اثر احمد محمود ۸. سال بلوا اثر عباس معروفی ۹. خانه ادریسی‌ها اثر غزاله علیزاده ۱۰. تنگسیر اثر صادق چوبک ۱۱. شوهر آهو خانم اثر علی محمد افغانی ۱۲. سووشون اثر سیمین دانشور #معرفی_کتاب 📚🆔 @lib_mofid

اگر عقاید خود را با تفکر و مطالعه به دست بیاورید ؛ کسی نمی‌تواند به آن‌ها توهین کند. اگر کسی چیزی بر خلافشان بگوید عصبانی نمی‌شوید؛ یا می‌خندید یا به فکر فرو می‌روید ... #برتراند_راسل 📚🆔 @lib_mofid

قدرت طبع شعر ملک الشعرا میگویند روزی ملک الشعرای بهار، شاعر معروف در مجلسی نشسته بود و حضار برای آزمایش طبع شعر او چهار کلمه را انتخاب کردند تا وی آنها را در یک رباعی بیاورد. کلمات انتخابی عبارت بودند از : خروس، انگور، درفش و سنگ. ملک الشعرای بهار گفت: برخاست خروس صبح برخیز ای دوست خون دل انگور فکن در رگ و پوست عشق من و تو صحبت مشت است و درفش جور دل تو صحبت سنگ است و سبوست جوانی خام که در مجلس حاضر بود گفت: این کلمات با تبانی قبلی انتخاب شده اند. اگر راست میگویید، من چهار کلمه انتخاب میکنم و شما آنها را در یک رباعی بیاورید، سپس این چهار کلمه را انتخاب نمود: آئینه، ارّه، کفش و غوره. بدیهی است آوردن این کلمات دور از ذهن در یک رباعی ساده نبود، ملک الشعرا اینگونه سرود: چون آینه نور خیز گشتی احسنت چون ارّه به خلق تیز گشتی احسنت در کفش ادیبان جهان کردی پای غوره نشده مَویز گشتی احسنت 📚🆔 @lib_mofid

اگر شما هم دغدغه میزان ساعت مطالعه و مقایسه خودتون با دیگران رو دارید این تصویر نوشته رو بخونید...

تا حد امکان، هرچه می‌توانید کمتر درباره‌ی کارهای خود صحبت کنید؛ آن هم تنها با کسانی که به شما دلگرمی و الهام می‌بخشند. چون دنیا پُر از آدم‌هایی است که "نفوس بد" می‌زنند. مردمی که تنها بلدند بگویند: "اینکه محال است!" یا "واقعا که تو زیادی بلند پروازی!" 📕 چهار اثر ✍🏻 فلورانس اسکاول شین 📚 398 9چ9ش/BF 639 🆔 @lib_mofid

حرف، باد است. اما فکر، آتش است؛ آتش را باید اول گیراند. باد خودش به آن دامن می‌زند. 📖کلیدر 👤محمود دولت‌آبادی 1357 7ک8و/PIR 8047 🆔 @lib_mofid

ما قبل از هر چیز گرفتار فقر اخلاقی، فقر روحی و فقر فکری هستیم. این نفاق و ریا که در محیط ما حکم فرماست نتیجه فقر اخلاقی و روحی ماست. اگر این درد را چاره کنیم، بسیاری از دردهای دیگر ما چاره خواهد شد. 📖 آیین کامیابی 👤 دیل کارنگی 📚 BJ‎ ۱۶۱۱/۲‎ /ک‎۲‎ آ‎۹‎ ۱۳۴۲ نت‎۱۱ 🆔 @lib_mofid

آدم به سرعت پیر می‌شود، آن‌هم بدون اینکه بازگشتی در کار باشد. وقتی بدون اراده به بدبختی آن عادت کردی و حتی دوستش داشتی، آنوقت متوجه قضیه میشوی. طبیعت از تو قوی‌تر است. تو را در قالبی امتحان می‌کند و آنوقت دیگر نمی‌توانی از آن بیرون بیایی. نقشت و سرنوشتت را بدون اینکه بفهمی کم کَمَک جدی می‌گیری و بعد وقتی سر برمی‌گردانی، می‌بینی که دیگر برای تغییر وقتی نیست. سر تا پا دلشوره شده‌ای و برای همیشه به‌همین شکل ثابت مانده‌ای. 📖 سفر به انتهای شب 👤 لویی فردینان سلین 📚 PQ‎ ۲۶۲۳‎ /ل‎۹‎ س‎۷ ۱۳۸۵ 🆔 @lib_mofid

📖 آیینه جام (شرح مشکلات دیوان حافظ) نویسنده : عباس زریاب خوئی‌‌ شکی نیست که حافظ یکی از ماندگارترین و مشهورترین شاعران تاریخ است. این غزلسرای بزرگ در قرن هشتم هجری زندگی می‌کرد و «لسان الغیب»، «ترجمان الاسرار» و «سلطان الشعرا» از القابی است که پس از مرگ به او نسبت داده‌اند. دیوان حافظ شیرازی بارها به زبان فارسی و زبان‌های دیگر دنیا چاپ شده است اما شاید برای بسیاری درک معنای غزلیات حافظ بسیار مشکل باشد. آیینۀ جام، پژوهشی ادبی از عباس زریاب خویی ادیب، مترجم و پژوهشگر ایرانی است که در سال 1368 منتشر شد. دکتر عباس زریاب خویی در کتاب آیینۀ جام به تببین معانی برخی ابیات و الفاظ دشوار دیوان حافظ روی آورده است. او با استفاده از دیوان حافظ با تصحیح دکتر خانلری به شرح مشکلات دیوان حافظ پرداخته و آن را از ابعاد گوناگون مورد بررسی قرار داده است. 📚 PIR‎ ۵۴۳۵‎ /ز‎۴‎ آ‎۹ ۱۳۹۵ 🆔 @lib_mofid

‍📚 سی ویژگی افرادی که کتاب نمی‌خوانند: 1-مستعد پذیرش شایعات هستند؛ 2-حرف های تکراری می زنند؛ 3-دایره ی واژگان آنها بسیار محدود است؛ 4-خود را نمی شناسند؛ 5-با هیجان و احساس زندگی می کنند؛ 6-بخش استدلالی ذهن آنها تقریباً تعطیل است؛ 7-استعداد پوپولیست شدن را پیدا می کنند؛ 8-قوای عقلی آنها پرورش نیافته است؛ 9-بر آنچه می گویند خیلی کنترل ندارند؛ 10-گوش کردن به دیگران را نمی آموزند؛ 11-غلظت یادگیری آنها به شدت کاهش می یابد؛ 12-اهمیت متفاوت بودن انسانها را کشف نمی کنند؛ 13-مغز، حالت سولفاته پیدا می کند؛ 14-خیلی راحت تحت تأثیر تبلیغات قرار می گیرند؛ 15-فرصت فکر کردن در زندگی را از دست می دهند؛ 16-با واژه «انتقاد» بیگانه اند؛ 17-زمینه های تداوم اقتدارگرایی را فراهم می آورند؛ 18-حرف های نسنجیده زیاد می زنند؛ 19-منافع خود را به خوبی تشخیص نمی دهند؛ 20-با واژه «مشورت» ناآشنا هستند؛ 21-حکومت ها را خوشحال می کنند؛ 22-باعث می شوند که نظام حزبی در یک کشور شکل نگیرد؛ 23-زود عصبانی می شوند؛ 24-از حقوق شهروندی خود و دیگران ناآگاه هستند؛ 25-برای رشد فکری و شخصیتی، احساس نیاز نمی کنند؛ 26-در همه زمینه ها، اظهار نظر می کنند؛ 27-راحت بر دیگران القاب می گذارند؛ 28-تفاوت بین توهم و غیرتوهم را نمی دانند؛ 29-تعریفشان در خصوص زندگی، از غرایز انسانی فراتر نمی رود؛ 30-نمی دانند جهل چیست. ✍🏻 دکتر محمود سریع القلم 🆔 @lib_mofid