ﻛﺠﺎ ﺑﻮدی ﺷﺒﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﻏﻤﺎ می‌کشتنم ﺑﻰ ﺗﻮ.

عهد و پیمانِ فلک را نیست چندان اعتبار.

و شب بی‌پایان بود، شبیه به زخم‌های من.

بیا فرار کنیم، بیا از این همه هیاهو فاصله بگیریم و برویم جایی که دستِ آدم‌ها به ما نرسد، جایی دور از نگاه‌ها و قضاوت‌ها، جایی که آسمان به ما نزدیک‌تر باشد. جایی که بتوانیم بی‌هراس نفس بکشیم و میان سکوتِ شب، صدای تپش‌های قلبمان را دوباره بشنویم. بیا جایی برویم که دنیا، برای چند لحظه، کاری به کارمان نداشته باشد. بیا فرار کنیم و دور از تمام چیزهایی باشیم که مدام از ما می‌خواهند کسی باشیم که نیستیم.

ببین حالا، ببین حالا به چه کاری وادارم کردی، فراموش کردنت؟ مگر می‌توان؟ مگر می‌شود آدم چیزی را که این‌همه در جانش ریشه دوانده، به همین سادگی از خاطر ببرد؟ مگر می‌توان خاطره‌ای را که در هر گوشه‌ی دل جا خوش کرده است را، به دستِ فراموشی سپرد؟ نه، گمان نکنم.

بنظرم امن بودن، جالب ترین ویژگی یک شخص می‌تونه باشه.

اینکه فراموشش کرده‌ای کافی نیست، باید فراموش کنی که فراموشش کرده‌ای.

بعضی آدم‌ها که می‌روند، خانه ساکت‌تر نمی‌شود فقط بعضی صداها دیگر شنیده نمی‌شوند. مثلاً یک عصر معمولی، بی‌هوا چیزی می‌بینی و برای چند ثانیه دلت می‌خواهد برگردی به همان روزی که هنوز می‌شد صدایش کرد، چیزی برایش تعریف کرد، یا بی‌دلیل کنارش نشست. بعد یادت می‌آید زمان، بعضی درها را طوری می‌بندد که حتی اگر کلیدشان را هم داشته باشی، دیگر جرئتِ باز کردنشان را نداری. عجیب است که آدم می‌تواند به نبودن کسی عادت کند، اما به ندیدنِ او نه، این دو، با اینکه شبیه هم‌اند، هیچ‌وقت یک معنی ندارند. گاهی فقط دلت می‌خواهد یک‌بار دیگر او را در همان شکلِ قدیمیِ زندگی ببینی، نه برای حرف زدن، نه برای برگشتن، فقط برای اینکه مطمئن شوی آن همه خاطره واقعاً یک روز اتفاق افتاده بود. و بعد دوباره به زندگی برمی‌گردی، با همان لبخند همیشگی، در حالی که یک گوشه‌ی کوچک از دلت هنوز جایی را نگاه می‌کند که دیگر کسی از آنجا برنمی‌گردد.

تنها نیازش همین بود، کسی در کنارش باشد که او را درک کند.