باتمام وجودم نیازدارم عاشورای پارسال تکرار بشه. حسینیه‌ی امام و نگرانی‌یه‌جماعت‌چشم‌انتظار و ورود ناگهانی‌ای که شور داشت و اشکایی که باشوق به استقبال اون قدم ها رفتن... ... به اون لحظه‌ی اشتیاق و پرت شدن عینک و کاغذ و دیالوگ "ای‌ایران‌بخوان!"

جدی جدی اینا پارسال بود؟ یک سال گذشت؟

انقد از محرم قبل تا امسال عزادار بودیم که لباس مشکیامون کهنه شدن.

تموم شد😭

ولی دنیایی که بچه سیدا با اهل‌بیت دارن خیلی جالبه. امیرالمومنین(ع) و حضرت زهرا(س) پدر و مادرشونن؛ از اونور جدشون به هر کدوم از ائمه برگرده، اون امام هم پدرشونه. عمو عباس(ع) عموشونه و حضرت زینب(س) عمه‌جانشون. وقتی روضه گوش می‌دن، واقعاً انگار خانواده خودشونو از دست دادن :))

امام حسن انقد عاشقتم که کاش برات بمیرم

«ما، یعنی شما ملت سرافراز و این خادم ناچیز» عزیز دلم*

و یبقی الحسین.

من دلم برای شما خیلی رقیقه. مثل یک شیشه‌ی خیلی نازک. تا اسم «حسن» و «کوچه» کنار هم میاد واقعاً بهم می‌ریزم. امشب شبِ آقازادهٔ شماست کریم اهل‌بیت؛ خودتون قساوت قلبمو کم کنید و اجازه بدید یک دل سیر گریه کنم برای قاسم(ع)تون.

همینایی که این خانوم میگه همینا

یارب‌مددی‌مارا.