[ولی همونی شدی که گفتی هیچوقت نمیشی]

آخی رضوانه نازنازی:(

انتقام گرفتن از خاطرات خیلی ترسناکه. خصوصا اینکه خودت داری تقاصشو میدی و دونه دونه تیکه های قلبتو جمع میکنی و دستتو میبره*

-

غمناکه؛ اونا میگن دوسم دارن و مهمم براشون ولی با تموم وجود نادیدم میگیرن و حتی هیچکس نفهمید گوشیم چرا خاموش بوده:))

-

کاش حداقل دعوایی یچیزی بود که منم میتونستم همینجوری ولش کنم؛ اینجوری خیلی زجر داره که رها بشی و کنار گذاشته بشی ی طرفه..! خیلی خیلی زجر داره:)! هنوز نه قلبم آروم شده نه پاهام گرم میشه هنوز نه گریه‌هام آروم شده نه استرسام و لرزیدن بدنم هیچ‌کدوم رفع نشده فقط با گذرِزمان همه‌چیز داره بدتر میشه و کابوس بیشتری میبینم هربار:) و معدم داره کار میده دستم! چرا همچین؟!

حس میکنم واقعا اوج بی‌ارزشیم ثابت میشه هربار.. حجم ارزشی که داشتم ستودنی بوده و الان هربار احمق‌تر فرض میشم مثلا جوری که اصرار داره من آدم بده باشم قشنگه:(

ولی برای واقعی خیلی جدی بود باهام؟! زیادی بی‌رحمانه و مسخره به نظر میرسه:) چ احمقانه واو

مشکل اینه صرفا قبول نکردم همین و قبولم نمیکنم چون نمیتونم ببخشم و فراموش کنم مشکل اینه صرفا خسته کنندس و احمقانس این شکلی!:)) ولی؟! مگه کسی نظر منو خواست؟ مگه کسی به حرفا و قسم دادنای من توجه کرد؟ نه پس باید بلرزم از تنهایی؟ چه مرگمه؟ مگه من تمومش کردم یهویی همه چیو؟ چرا باید خودتو انقدررررررررر عذاب بدی؟

لعنت بر ویژوال‌استودیو.

لعنت.