خیلی چیزا باعث ناراحتیمه.. ولی شایدم چون حساسم؟ ولی من فقط سعی میکنم یخورده ب‌آدما فضا بدم تا خودشونو ثابت کنن یا نشون بدن بهم احساساتشونو:) ولی درنهایت ناراحت میشم با رفتارای عجیبشون و بازم دیلیت ی‌آدم دیگه. متاسفانه دست ب‌حذف کردنم رفته هوا ولی مثه اسب اذیت میشم:) گریه میکنم غصه میخورم ولیخب بهتر از اینه که هی ناامیدم کنن مگه نه؟

ب‌خاطر اینکه امشب پیام از طرف دوستای دانشگاه‌قبلیم دریافت کردم و بهم گفتن که با کوچیکترین چیزا یادم افتادن و دلشون تنگشده و من الان در اشک‌ریزترین حالت ممکنم:) چون نمیتونم واقعا احساساتمو بیان کنم مقابلشون و هیجوقت فکرنمیکردم انقدر اررش داشته باشم بینشون و الان حس تهنایی میگیرتم.

از داروخوردن‌و دردکشیدن‌ و ایناش متنفرم.

-

دارم فکرمیکنم چقدر مفیدم و کجای این دنیام؟ پس‌فردا که یهو افتادم مردم جدا کاری کردم برای این‌دنیا که اثرش بمونه و مفید واقع بشه؟

از هوای دونفره‌پاییز و ابرای‌قشنگش فقد خداروشکر نارنگیش حداقل به من رسید.

ابرارو هربار نگاه میکنم اینجوریم که؛ -سبحان‌الله-

استادمون برگه‌های اولین‌کوئیزجبرخطیو داده:)) غصه‌.گوریا. عکسشو بچهها برام فرستادن و شدم هفت از ده! و وای دلمتنگ شد:)💘

تو خیابون اینجوریم که مامان دووقه واسا لطفا. ×واایایایایا ابرارووو... ×برررگام سبجان الله. ×مامان اینارو نگاه کن ذکر خداس نقاشی خداس ×واااای یبار دیگه تروخدا لطفا دیگه همین آخدین عکسه ابراس قول و دیه مامانم واینساد رفت منو جا گذاشت🤣🤣

هرلحظه مودش این بود که [من با این دختره نیستم من نمیشناسمش]

-نقاشیِ‌خدا