سکوت و لبخند واقعا بهترین چیزه درحال حاضر. چه‌جامعه؛ چه‌فامیل؛ چه‌خونه؛ چه‌بیرون.

لنگرودعزیزم-¹²فروردین-

امان از زبونای نیش‌دار! دلممیخواد همین حالا برگردم کرج و برم زیرپتو و دیگه هیشکیو نبینم.

از روزی که گذشت؟! اصلا به کارام و کلاسم نرسیدم؛ ولی ب‌جاش صله‌رحم زیااادی انجامشد. ب‌شدت وحشتناکی ناراحت و گریه‌عو شدم ولی فعلا که همشو دارم میریزم درون‌ِ‌صندوقچه‌رضوان. خیلی عصبیم از دراماها؛ بحثا؛ حرفا؛ تیکه‌هایی که شنیدم‌یا حتی رفتارایی که باهام صورت میگیره؛ ولی کلی نینی‌نوزاد بغل کردم و تو همه اون کلافگیش خوابوندمش و شددلیلی برای ادامه‌دادن امشبم.🩵 این حس که منو آدمِ‌مورداعتماد و آدم‌بزرگسال حساب میکنن و کمک میخوان ازم حالا تو بچه‌داری یا حتی صحبت‌میکنن باهام رو دوست‌دارم؛ و جالبه. درنهایت اون دعاهای خیر و نازنازی که لحظه خداحافظی میگن بم>>>>🪻

و وای باورم‌نمیشه؛ ی‌پسر‌فینگیلیِ ⁷ساله برای اینکه داشتیم از‌نظرش زود میرفتیم از مهمونی و نتونسته با رضوانه بازی کنه گریه‌کردددد:::::))))))💘 وای خیلی جدی لپاش قرمز شده بود و گوله اشکاشو قایم‌میکرد و من اینجوریبودم که چرااا گریه میکنییوتیمسحس:=🤏🏻🥺

خب خاکبرسر جنگنده بیناموس که خیلی جدی رد میندازه تو آسمون:) وای یاخدا.

¹³فروردین؛ بوی‌خوراک‌لوبیا پیچیده تو خونه؛ با روسری و سویشرت‌همیشگی نشستم تا اگه اتفاقی افتاد.. صدای‌جنگنده‌ها؛ خطی‌که تو آسمون انداخته؛ کتاب‌باروتِ‌خیس؛ شنیدن صدای‌انفجار؛ حس‌کردن موج؛ لرزش؛ تکون‌خوردن پرده‌ها و پنجره؛ دیدن دود‌شدید و مهیبی که تا آسمونِ‌چندم رفته؟:) فکر به‌اینکه اگر من جای‌اونا بودم چی؟ اصلا حال‌کسایی که اونجان چطوره؟ راستش باروتِ‌خیس با بوی‌جنگ قاطی‌شد.