@lralavi13 لینک ایتا: https://alavi13.lu.ac.ir/fa/ لینک سایت

رابط ایتا: @lralavi13 رابط موقع الموتمر الدولی الثالث عشر للسیرة العلویة https://alavi13.lu.ac.ir/ar/

@lralavi13 لینک ایتا: https://alavi13.lu.ac.ir/fa/ لینک سایت

@lralavi13 لینک ایتا: https://alavi13.lu.ac.ir/fa/ لینک سایت

@lralavi13 لینک ایتا: https://alavi13.lu.ac.ir/fa/ لینک سایت

@lralavi13 لینک ایتا: https://alavi13.lu.ac.ir/fa/ لینک سایت

بسم الله الرحمن الرحیم نشست هماهنگی کمیته داوران سیزدهمین همایش بین المللی سیره علوی بصورت مجازی برگزار می شود: زمان: یکشنبه 7 اردیبهشت 1404 ساعت 20 (هشت شب) موضوع: مباحث مربوط به داوری و تاکید بر ارسال سریع تر پاسخ ها لینک گوگل میت : https://meet.google.com/yqc-voda-cpp

بسم الله الرحمن الرحیم همراه با سیزدهمین همایش بین المللی سیره علوی راه هدایت- حدیث اول قصار ۷۸ وَ قَالَ عليه السلام قِيمَةُ كُلِّ اِمْرِئٍ مَا يُحْسِنُهُ»(قصار 78) (ارزش هر انسان به اندازه چیزی است که آن را نیکو انجام می‌دهد) شرح و تحلیل کلمه قصار ۷۸ نهج‌البلاغه: این جمله کوتاه اما ژرف، معیار واقعی و استاندارد، ارزش انسان را مهارت، دانش و تخصص او قرار داده است. این سخن را می‌توان از جنبه‌های مختلف بررسی و دسته‌بندی کرد: ۱. بُعد سیاسی • در حکمرانی، ارزش سیاستمداران و حاکمان به میزان توانایی آنها در مدیریت، عدالت‌ورزی، تدبیر و خدمت به مردم بستگی دارد، نه به نسب، ثروت یا موقعیت اجتماعی. • تأکید بر شایسته‌سالاری: حکومت مطلوب، حکومتی است که اداره آن در دست افراد توانمند و دانا باشد. • ۲. بُعد اجتماعی • در جامعه، منزلت افراد بر پایه مهارت‌ها، دانش و فضائل اخلاقی آنان است، نه بر اساس معیارهای ظاهری مانند ثروت، مقام یا موقعیت خانوادگی. • این سخن بر عدالت اجتماعی تأکید دارد، زیرا نشان می‌دهد که ارزش هر فرد در جامعه باید بر اساس توانایی‌های واقعی او تعیین شود، نه بر اساس تبعیض‌های طبقاتی. ۳. بُعد فرهنگی و علمی • در عرصه علم و فرهنگ، ارزش انسان‌ها به میزان دانایی، خلاقیت و تأثیرگذاری آنان در رشد فکری جامعه بستگی دارد. • این سخن بر ضرورت ارتقای دانش و مهارت‌های فردی تأکید دارد و نشان می‌دهد که ملاک ارزشمندی انسان، تلاش او در مسیر یادگیری و نوآوری است. ۴. بُعد اقتصادی و حرفه‌ای • این جمله می‌تواند اساس یک جامعه پویا و تولیدمحور باشد، زیرا ارزش هر فرد به میزان مهارت و توانایی او در انجام کارهای مفید و سازنده بستگی دارد. • تأکید بر تخصص‌گرایی در مشاغل و حوزه‌های اقتصادی: جامعه‌ای که در آن هر فرد در جایگاهی باشد که بیشترین مهارت را در آن دارد، رشد و شکوفایی بیشتری خواهد داشت. ۵. بُعد اخلاقی و معنوی • ارزش انسان نه به جایگاه اجتماعی، بلکه به میزان احسان و خوبی‌هایی که در حق دیگران انجام می‌دهد، بستگی دارد. • این سخن می‌تواند انگیزه‌ای برای رشد معنوی و تلاش در مسیر کسب فضائل اخلاقی باشد. نتیجه‌گیری این کلام امام علی (ع) معیار ارزشیابی واقعی انسان‌ها را ارائه می‌دهد و بر لزوم شایسته‌سالاری، عدالت اجتماعی، ارتقای علمی و تخصصی، اخلاق‌مداری و تلاش برای رشد فردی تأکید دارد. اگر جوامع بر اساس این معیار اداره شوند، بی‌عدالتی‌ها و تبعیض‌های مبتنی بر ظواهر از بین خواهد رفت و افراد بر اساس شایستگی‌های واقعی‌شان ارزیابی خواهند شد. لینک ایتا: @lralavi13 لینک سایت: https://alavi13.lu.ac.ir/fa/

بسم الله الرحمن الرحیم نشست هماهنگی کمیته داوران سیزدهمین همایش بین المللی سیره علوی بصورت مجازی برگزار می شود: زمان: یکشنبه 7 اردیبهشت 1404 ساعت 20 (هشت شب) موضوع: مباحث مربوط به داوری و تاکید بر ارسال سریع تر پاسخ ها لینک گوگل میت : https://meet.google.com/yqc-voda-cpp

@lralavi13 لینک ایتا: https://alavi13.lu.ac.ir/fa/ لینک سایت

بسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم در پرتو سیزدهمین همایش بین المللی سیره علوی راه رسا(2)، کلمه قصار2 «أَزْرَى بِنَفْسِهِ مَنِ اِسْتَشْعَرَ اَلطَّمَعَ» المؤتمر الدولی الثالث عشر للسیرة العلویة https://alavi13.lu.ac.ir/ar/ سیزدهمین همایش بین المللی سیره علوی https://alavi13.lu.ac.ir/fa/ واتساپ: https://chat.whatsapp.com/J7fO3Sbrkk8LaFUPjbZXh7 «أَزْرَى بِنَفْسِهِ مَنِ اِسْتَشْعَرَ اَلطَّمَعَ» ( آن كه طمع را شعار خود گرداند خود را خرد نماياند) (ترجمه سید جعفر شهیدی) این بیان حکیمانه از امام علی (علیه‌السلام)، ناظر به مفهومی دامنه دار در مورد طمع و پیامدهای منفی آن بر انسان و جامعه و حکمرانی است که در حکمرانی اسلامی و جامعه توحیدی بایسته است مورد توجه تمام افراد، جامعه و کارگزاران، قرار گیرد. چنانچه بایسته است نظام های تعلیم تربیت در ابتدایی ترین مراحل و تا سطوح عالیه، آن را به عنوان یک رفتار ویرانگر مورد توجه در سرفصل های آموزشی قرار دهندو شیوه های پرهیز از آن را آموزش دهند تا پرهیز از طمع، به یک مهارت زندگی تبدیل شود. تحلیل واژگانی ازری از ماده زری است به معنای خواری، حقارت است ازری ب...: خوار کرد. "زری" در قرآن کریم با ساختار" تَزْدَرِى " یکبار بکار رفته است:«وَ لَا أَقُولُ لَكُمْ عِندِى خَزَائنُ اللَّهِ وَ لَا أَعْلَمُ الْغَيْبَ وَ لَا أَقُولُ إِنىّ‏ مَلَكٌ وَ لَا أَقُولُ لِلَّذِينَ تَزْدَرِى أَعْيُنُكُمْ لَن يُؤْتِيهَمُ اللَّهُ خَيرْا اللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا فىِ أَنفُسِهِمْ إِنىّ‏ إِذًا لَّمِنَ الظَّلِمِينَ»(هود:31) اسْتَشْعَرَ- اسْتِشْعَاراً [شعر] الشعَارَ: لباس زير يا عرقگير پوشید،- بالثوبِ: زير پيراهنى پوشيد اسْتَشْعَرَ الطمع: لباس طمع بر تن کرد. طمع، سراسر وجود او را فرا گرفت، طمع را شعار خود قرار داد. الطمع: طمع به معنای زیاده خواهی و آزمندی است و طمع ورزی و سیری ناپذیری، رفتاری است که انسان را از تکامل و رسیدن به کمال باز می دارد. در قرآن کریم از نوعی طمع ممدوح یاد شده است و آن طمعِ در کمالات و سجایای اخلاقی است که در این مقال به آن پرداخته نمی شود. پیامدهای منفی طمع در روح و روان فرد طمع در بعد فردی، دارای پیامدهای منفی از قبیل تشویش، پریشانی، عدم رضایت از زندگی، درگیر شدن با آرزوهای دور و دراز است. طمع، سبب تلاش انسان برای رسیدن به آرزوهای بی حد و حصر و دست نیافتنی می گردد آن هم به هر قیمت و به بهای خوار کردن خود و فروختن کرامت و هویت خلیفة اللهی و به عبارت دیگر خود را برده و بنده ی دائمی طمع کردن است « و اَلطَّمَعُ رِقٌّ مُؤَبَّدٌ» (قصار 171) طبعا فردی که به رذیله ی طمع – طبیعتا معنای منفی آن- دچار می‌شود، در واقع، خودش را از درون نابود کرده است. طمع باعث می‌شود انسان از اصول اخلاقی و انسانی خود فاصله بگیرد و به یک موجود خودخواه و بی‌رحم تبدیل شود. این احساس درونی ناشی از «ازراء» به معنای خود تحقیری و خوار کردن خود است و انسان دیگر از هیچ‌چیزی احساس رضایت نمیکند و در پی بدست آوردن آمال و آرزوهای دور و درازست که در نهایت موجب رنج و رنجش و سرگردانی و عدم آرامش است. لذا در نامه 31 خطاب به فرزند گرامی اش امام حسن(ع)، چنین فرمود: « وَ إِيَّاكَ أَنْ تُوجِفَ بِكَ مَطَايَا اَلطَّمَعِ فَتُورِدَكَ مَنَاهِلَ اَلْهَلَكَةَ» پیامدهای جبران ناپذیر اجتماعی و اخلاقی طمع، هم به عنوان یک ویژگی فردی می‌تواند به صورت گسترده‌تری به جامعه سرایت کند و روابط اجتماعی را به خطر بیندازد و هم تبدیل به یک ویژگی و خصلت نامطلوب و نابهنجار اجتماعی شود و در جامعه، نهادینه گردد و خرد جمعی و اجتماعی را قربانی خود و لگدمال کند که« أَكْثَرُ مَصَارِعِ اَلْعُقُولِ تَحْتَ بُرُوقِ اَلْمَطَامِعِ» (قصار 210) (بيشترين قربانگاههاى عقول، زير برق طمع هاست) و جامعه بجای رنگ خدا(صِبْغَةَ اللَّهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً وَ نَحْنُ لَهُ عابِدُونَ)( البقرة : 138 )، رنگ طمع و حرص و آز به خود گیرد. چنانچه افراد جامعه به طمع دچار شوند، این خصوصیت باعث بروز فساد میان افراد جامعه خواهد شد. به عنوان مثال، در جوامعی که طمع و حرص برای مال و قدرت حاکم است، افراد برای رسیدن به منافع شخصی بیشتر، یکدیگر را تخریب می کنند. این مساله طبعا به روابط میان آحاد جامعه و احزاب و گروه‌ها و اصناف، آسیب جدی می رساند و به نابودی همبستگی و انسجام اجتماعی، منجر می شود. پیامدهای منفی طمع و آسیب های آن، سدّ راه حکمرانی اسلامی در بعد حکمرانی اسلامی، پرهیز از طمع به‌ویژه برای حاکمان و کارگزارن حکومت اسلامی، بسیار لازم و ضروری و مهم است. نهادینه شدن طمع در میان کارگزاران و برنامه ریزان، بیشترِ تصمیم گیری ها را تحت سیطره و شعاع خود قرار می دهد و هرقانونی که وضع شود و یا هر تصمیمی که گرفته شود، نوعا تحت تاثیر مطامع خواهد بود و عقل و

عقلانیت در آنجا از کارکرد خود می افتد چنانچه فرمود:« أَكْثَرُ مَصَارِعِ اَلْعُقُولِ تَحْتَ بُرُوقِ اَلْمَطَامِعِ» یعنی طمع، قتلگاه عقل و خرد و اندیشه است. آنگاه است که به دنبال آن، جامعه، دچار بی عدالتی، گسست های اجتماعی، شکاف های اقتصادی، تبعیض، غصب اموال، تجاوز به حقوق دیگران و تجاوز به محیط زیست و تجاوز به حقوق حیوانات و طبیعت و...می گردد. بر این اساس، رواج طمع در میان کارگزاران، سدّی خواهد بود پیش پای اندیشیدن در مسائل کلان نظام اسلامی و مانعی مهم برای رسیدن به تمدن سازی. زیرا برنامه ریزی در میدان طمع، بجای اینکه کلان نگر و برای امّت اسلامی باشد، جنبه فردی و خصوصی به خود خواهد گرفت. لذا طمع ورزی حکمران، معادل است با شخصی سازی تصمیم گیری ها و برنامه ریزی ها. طمع ورزی یک کارگزار موجب فساد، ظلم و بی‌عدالتی و تبعیض و فقر و شکاف اقتصادی و غفلت کارگزار و حاکم از مسئولیت‌های خود در قبال مردم می شود و به جای خدمت به مردم، به فکر منافع شخصی خود است. در حکمرانی اسلامی، کارگزار باید همواره به فکر تحقق حقوق عامه و رفاه عمومی و تحقق عدالت اجتماعی باشد، نه اینکه خود در پی تصاحب قدرت و ثروت بیشتر . که این نگاه در راستای ایجاد حکومتی عادلانه و پاک است که در آن هیچ‌کس تحت تأثیر طمع قرار نمی‌گیرد.کارگزار زمانی می تواند احکام و اوامر خدا را بر پا دارد که دنبال طمع و کسب قدرت به قیمت خواری خود و امت اسلامی نباشد و چه زیبا فرمود: «لاَ يُقِيمُ أَمْرَ اَللَّهِ سُبْحَانَهُ إِلاَّ مَنْ لاَ يُصَانِعُ وَ لاَ يُضَارِعُ وَ لاَ يَتَّبِعُ اَلْمَطَامِعَ»(قصار ۱۰۷)( فرمان حق را برپا نمى دارد مگر كسى كه سازش ندارد، و در برابر ديگران زبونى نمى كند، و دنبال طمعها نمى رود.)(ترجمه انصاری) نتیجه‌گیری: این کلمه قصار، یک هشدار و توصیه مهم به انسان‌، جامعه و کارگزاران است که طمع، نه تنها بر اخلاق و منش فرد اثر منفی می‌گذارد، بلکه تباهی و هلاک و خواری خُلق و خوی اجتماعی را در پی خواهد داشت.لذا برای داشتن یک زندگی سالم و یک جامعه عادلانه و اسلامی و شهر پاک به تعبیر قرآن کریم « وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ»، بایسته است نظام تعلیم و تربیت در ابعاد فردی و اجتماعی، انسان هایی را تربیت کند و آموزش دهد که از طمع پرهیز کرده و بیاموزند برای رسیدن به اهداف بایسته است از خوارکردن خود بپرهیزند و برای رسیدن به مطامع، کرامت و هویت انسانی و اجتماعی و سیاسی و فرهنگی خود و امت اسلامی را زیر پای اسب سرکش طمع لگدمال نکنند و گرنه به تعبیر قرآن کریم، در سرزمین شوره زارِ طمع و آز و نابهنجاری، جز خار و خواری چیز دیگر بدست نخواهد آمد « ...وَ الَّذي خَبُثَ لا يَخْرُجُ إِلاَّ نَكِداً كَذلِكَ نُصَرِّفُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَشْكُرُونَ» که: زمینِ شوره سنبل بر نیارد - در او تخم و عمل ضایع مگردان ایتا @lralavi13