یک شب فاصله #کتابیوو

نجات #کتابیوو

jennielsen.com :سایت @nielsenwriter :در توییتر و اینستاگرام #نویسنده‌یوو

دلاویزترین از دل‌افروزترین روزِ جهان، خاطره‌ای با من هست، به شما ارزانی: سحری بود هنوز، گوهرِ ماه به گیسوی شب آویخته بود. گل یاس، عشق در جان هوا ریخته بود. من به دیدار سحر می رفتم نفسم با نفس یاس در آمیخته بود. ◻️ می گشودم پر و می رفتم و می گفتم: «های! بسرای ای دل شیدا، بسرای. این دل‌افروزترین روز جهان را بنگر! تو دلاویزترین شعر جهان را بسرای! آسمان، یاس، سحر، ماه، نسیم، روح در جسم جهان ریخته‌اند، شور و شوق تو برانگیخته‌اند، تو هم ای مرغک تنها، بسرای! همه در‌های رهایی بسته‌ست، تا گشایی به نسیم سخنی، پنجره ای را بسرای! بسرای...» من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می رفتم! ◻️ در افق، پشت سراپردهٔ نور باغ های گل سرخ، شاخه گسترده به‌مهر، غنچه آورده به ناز، دم‌به‌دم از نفس باد سحر! غنچه ها می شد باز. غنچه ها می شد باز، باغ‌های گل سرخ، باغ‌های گل سرخ، یک گل سرخ درشت از دل دریا برخاست! چون گل‌افشانی لبخند تو، در لحظهٔ شیرین شکفتن! خورشید! چه فروغی به جهان می بخشید! چه شکوهی...! همه عالم به تماشا برخاست! من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می گشتم! ◻️ دو کبوتر در اوج، بال در بال گذر می کردند. دو صنوبر در باغ، سر فراگوشِ هم آورده به نجوا غزلی می خواندند. مرغِ دریایی، با جفت خود، از ساحل دور روز نهادند به دروازهٔ نور... چمن خاطر من نیز به جان‌مایهٔ عشق، در سراپردهٔ دل غنچه‌ای می‌پرورد، -هدیه‌ای می‌آورد- برگ‌هایش کم‌‌کم‌ باز شدند! برگ‌‌ها باز شدند: -«...یافتم! یافتم! آن نکته که می خواستمش! با شکوفاییِ خورشید و، گل‌افشانی لبخند تو، آراستمش! تار و پودش را از خوبی و مهر، خوش تر از تافتهٔ یاس و سحر بافته‌ام: «دوستت دارم» را من دلاویزترین شعر جهان یافته‌ام!» ◻️ این گل سرخ من است! دامنی پر کن ازین گل که دهی هدیه به خلق، که بری خانهٔ دشمن! که فشانی بر دوست! راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست! در دل مردم عالم، به خدا، نور خواهد پاشید، روح خواهد بخشید.» تو هم، ای خوب من! این نکته به تکرار بگو! این دلاویزترین شعر جهان را، همه وقت، نه به یک بار و به ده بار، که صد بار بگو! «دوستم داری»؟ را از من بسیار بپرس! «دوستت دارم» را با من بسیار بگو! فریدون مشیری بازتابِ نفسِ صبحدمان(کلیات اشعار) #شعریانه

به دنبال دلاویز ترین شعر جهان. #عه_این_که_منم

⭐️شب‌تون پر ستاره⭐️

روز دهم: روزی روزگاری، یه ملخ اومد وایساد دم در خونه‌امون.(نمی دونم اصلا ملخه یا جیر جیرک) من ملخ رو دیدم ولی چون کاری بهم نداشت منم بی اهمیت از کنارش رد شدم. داشتم می رفتم توی خونه که دیدم یه صدای نازک و آرومی داره صدا می زنه، لونا لونا. همه جا رو نگاه کردم ولی کسی رو پیدا نکردم. بعد خود اون صدا گفت من ملخم پایین رو نگاه کن. خلاصه که پایین و نگاه کردم و اونم داستان زندگی‌شو برام تعریف کرد و ازم خواهش کرد که ببرمش رو با خودم. قصه ما به سر رسید، ملخه به یه خونه رسید.

روز یازدهم:‌ لقب خاصی ندارم ولی توی مدرسه بیشتر با فامیلیم صدام می زنن.

«Romeo & Juliet» by Nina Rota #نوای_موسیقی و #عه_این_که_منم

تقدیم به هلنی که دوست داره پیانو یاد بگیره