گزارش به‌روزرسانی وضعیت جنگ - شماره 27 بخش اول (وضعیت میدان) مهدی محمدی - 3 اردیبهشت 1405 @mohammadi61

گزارش به‌روزرسانی وضعیت جنگ - شماره 27 بخش دوم (جنبه جنگ شناختی) مهدی محمدی - 3 اردیبهشت 1405 @mohammadi61

♦️ مجله آمریکایی تایم: دولت آمریکا استراتژی مشخصی برای جنگ ندارد و سردرگم است 🔹 کنگره همچنان به‌طور رسمی همان‌قدر از روند نظارتی کنار گذاشته شده است که در روزهای ابتدایی درگیری بود؛ هنوز هیچ جلسه استماع عمومی درباره این موضوع برگزار نکرده و با یک مهلت قانونی نزدیک روبه‌روست که ممکن است بدون اعمال روشن اختیاراتش سپری شود 🔹 نبود نظارت مستمر باعث شده قانون‌گذاران حتی درباره مسیر کلی جنگ اطلاعات پایه‌ای نداشته باشند، در حالی که پیامدهای اقتصادی و سیاسی آن در داخل آمریکا در حال گسترش است 🔹 برخی جمهوری‌خواهان می‌گویند اطلاعات ارائه‌شده برای ارزیابی جنگ کافی نیست. سناتور لیسا مورکوفسکی می‌گوید از میزان اطلاعات محرمانه ارائه‌شده به کنگره «کاملاً ناراضی» است 🔹 دموکرات‌ها می‌گویند دولت تمایلی به توضیح استراتژی جنگ ندارد. آدام اسمیت هشدار داده تأخیر در جلسات مانع شفافیت درباره اهداف جنگ می‌شود 🔹 برخی سناتورها می‌گویند دولت «استراتژی مشخصی ندارد» و در حال سردرگمی است 🔹 هزینه‌های اقتصادی جنگ نیز در حال افزایش است و قیمت انرژی به دلیل اختلال در تنگه هرمز بالا رفته است #رصد_معاند

پیشنهاد ویژه حتما وقت بگذاریم و این ۲ گزارشِ جنگ دکتر مهدی محمدی رو بشنویم و بازنشر کنیم، بخصوص صوت دوم. #جنگ_روایت‌ها #جهاد_تببیین #شناخت_میدان

🔰 «وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا» (اسراء/۳۶) 💐برادران عزیزم و خواهر گرامی؛ 🔻در اموری که نسبت به آن آگاهی نداریم، یا تخصص لازم را نداریم، نباید به‌سادگی اظهار نظر کنیم. این اصل، هم حکم عقل است و هم تصریح وحی. 🔹متأسفانه گاهی گرفتار نوعی بیماری پنهان شده‌ایم؛ بیماریِ #علامه‌پنداری و #مجتهدپنداری. برخی بدون داده کافی، بدون دانش لازم و بدون شناخت دقیق، نه‌تنها نظر می‌دهند، بلکه حکم قطعی صادر می‌کنند. ⬅️عجیب‌تر آن‌که بعضی خودشان اعتراف می‌کنند تخصصی ندارند، اما باز هم نسخه می‌پیچند، تحلیل می‌سازند و بر اساس گمان‌های بی‌پشتوانه، در جامعه موج ایجاد می‌کنند. 🔸بسیاری از سخنانی که می‌گوییم، بسیاری از نوشته‌هایی که در فضای مجازی منتشر می‌کنیم، بی‌پاسخ نخواهد ماند. قرآن هشدار می‌دهد که گوش، چشم و دل انسان، همه مورد سؤال قرار خواهند گرفت. یعنی ما نسبت به آنچه می‌شنویم، آنچه می‌بینیم، آنچه باور می‌کنیم و آنچه بر زبان می‌آوریم، مسئولیم. 🔹اگر انسان بصیرت نداشته باشد، خطای خود را تشخیص نمی‌دهد؛ و وقتی خطا شناخته نشود، توبه‌ای هم در کار نخواهد بود. آنگاه این لغزش‌ها روی هم انباشته می‌شود، دل را تیره می‌کند و نورانیت قلب را می‌گیرد. 🌷 #رهبر_شهیدمان نیز بارها و مکررا با تأکید فراوان فرمودند که از اساسی‌ترین مسائل،«پرهیز از قول بدون علم» است. همان‌گونه که انسان نسبت به نماز، روزه و طهارت عملی حساس است، باید نسبت به پاکی زبان و قلم نیز حساس باشد. ▪️اگر چیزی را به کسی نسبت دهیم که در او نیست، این #تهمت است. ◾️اگر سخنی را بدون علم تکرار کنیم، این #شایعه‌پردازی است. ▪️اگر خبری را بدون تحقیق بازنشر کنیم، این #کمک_به_باطل است*. 🔻امروز که #فضای_مجازی سرعت انتشار سخن را چند برابر کرده، مسئولیت ما نیز چند برابر شده است. یک جمله نسنجیده، یک تحلیل غلط، یک خبر تأییدنشده، می‌تواند آبروی فردی را ببرد، جامعه‌ای را ملتهب کند، پیروزی را به شکست بکشاند و حق تاریخی یک امت را پایمال سازد. 💠پس بیاییم پیش از هر سخن، از خود بپرسیم: 🔺آیا می‌دانم؟ 🔺آیا تخصص دارم؟ 🔺آیا یقین دارم؟ 🔺آیا گفتن آن لازم است؟ ✅اگر پاسخ روشن نداریم، سکوت عاقلانه و متقیانه، از سخن گفتن بهتر است. ⬅️گاهی سکوت، نشانه نادانی نیست؛ نشانه عقل، تقوا و فهم مسئولیت است. * ر.ک: ۱۳۹۱/۰۵/۱۶ بیانات در دیدار دانشجویان 🔰 #مبشرصبح را به دوستانتان معرفی بفرمایید. https://eitaa.com/joinchat/2129985567C4b22f9eb1d

هر کلیپی که لایک خور هست، هر نطقی که به نظر جذاب است، هر شعاری که من خوشم بیاید ، هر تراکتی که بلند میشود ولی تجمعات متحد ملی و مردمی را تبدیل به تجمعات حزبی می کند پخش نکنیم. این خلاف مکتب امام شهید است‌. #مداحی #قدمگاهی ✍ #محمدصادق_سلطانزاده 🌸 #عمار۱۱۰: کانال برادر #سلطانزاده 🟢 ـــــــــــ❅🌿🌿🌿❅ــــــــــــــ 🔻 پاتوق #نخبگانی در ایتا 👇 🆔 |➺ @ammar110

🟣 این رفتارها مضر است 🔸سخنان امام شهید در ۲۵ تیر ۱۴۰۴ : شور و هیجان عمومی مردم لازم است. امروز ملّت ایران یک شور و هیجانی دارد، بخصوص جوانها شور و هیجان دارند؛ این چیز خیلی خوبی است، این چیز خیلی لازمی است، امّا بی‌صبری مضر است. اینکه بی‌صبری کنند، دائم پا به زمین بکوبند که آقا چرا نشد، چرا نکردید، چرا اقدام نشد و مانند اینها، این مضر است. 🇮🇷 به کانال « گرای انقلاب » بپیوندید 🆔 @barzegar1359

🟣 آسیب‌شناسی اظهارات حجةالاسلام نبویان درباره‌ی مذاکرات پاکستان 1⃣ اصل موضوع چه بود؟! آیا مذاکره هسته‌ای در اسلام‌آباد صورت گرفت؟! بر اساس گزارش تسنیم (که معمولاً به منابع شورای عالی امنیت ملی نزدیک است): هیئت ایرانی کارگروه هسته‌ای نداشت و رئیس سازمان انرژی اتمی در ترکیب نبود. طرف آمریکایی بحث تعلیق غنی‌سازی را مطرح کرد، اما هیئت ایرانی از آن عبور کرد و وارد مذاکره نشد. محور مذاکرات «سیاسی، امنیتی، اقتصادی، نظامی» بوده، نه هسته‌ای. ◀️ بنابراین ادعای «ورود به مذاکره هسته‌ای» توسط حجةالاسلام نبویان، با شواهد موجود هم‌خوانی ندارد. این اختلاف میان عضو تیم مذاکره‌کننده (نبویان) و منابع مطلع، خود نیازمند شفاف‌سازی در درون سیستم است، نه در رسانه. 2⃣ پیامدهای راهبردی اظهارات علنی در بحبوحه مذاکرات چیست؟! فارغ از اینکه کدام روایت درست است، زمان و مکان طرح این انتقادات آسیب‌زاست. تشویش افکار عمومی مردم، نخستین آسیب است. تصور می‌کنند تیم مذاکره‌کننده یا «خطا کرده» یا «در حال عقب‌نشینی» است. بدون آنکه اطلاع دقیقی از جزئیات داشته باشند. مرحله‌ی بعد، تضعیف اعتماد به مسئولان است. وقتی یک نماینده در اثنای مذاکره بگوید «مذاکره خسارت محض است»، در ذهن مردم این سؤال ایجاد می‌شود: «پس چرا نظام اجازه داده؟» و سومین آسیب، زیر سؤال رفتن مدیریت رهبری است. اگر مذاکره با مجوز بوده و نتیجه «مطلوب نبوده»، این سؤال پیش می‌آید که «چرا مجوز صادر شد؟» حتی اگر پاسخ منطقی وجود داشته باشد. در نتیجه آن، رسانه‌های معاند بلافاصله این اختلاف نظر را به عنوان «دودستگی در حاکمیت» پوشش می‌دهند و از آن علیه ایران استفاده می‌کنند. حاصل کف خیابونی آن این است که تفرقه در صف داخلی مردم به دو دسته «طرفدار مذاکره» و «مخالف مذاکره» تقسیم می‌شوند، درحالی‌که اساساً هنوز نتیجه‌ای حاصل نشده است. 3⃣ کجای کار اشتباه است؟! 〽️ اول: اگر نماینده محترم در تیم مذاکره بوده، نقد خود را باید در جلسات غیرعلنی مجلس یا شورای عالی امنیت ملی مطرح کند، نه در رسانه. این اخلاق حرفه‌ای امنیت ملی است. 〽️ دوم: جمله‌ی «مذاکره با آمریکا فقط خسارت محض است»، یک موضع‌گیری مطلق است که با واقعیت‌های دیپلماسی که خود ایشان در آن حضور داشتند، هم‌خوانی ندارد. مذاکره، ابزاری خنثی است. بستگی دارد با چه قدرتی و با چه چارچوبی انجام شود. خود ایشان در ابتدا گفته «اصل مذاکره با مجوز بود»، پس تناقض در سخن هست. 〽️ سوم: مخلوط کردن «واقعیت میز مذاکره» با «آنچه باید می‌بود» (مثل غرامت، خروج آمریکا، مدیریت تنگه‌ی هرمز) نشان می‌دهد که شاید توقع از مذاکره فراتر از کارکرد واقعی آن بوده. چنین فهرست آرمانی در هیچ دور از مذاکرات ایران و آمریکا حتی نزدیک هم نبوده است. مذاکره یعنی مدیریت اختلافات با حداقل هزینه، نه تحقق همه خواسته‌ها. در نتیجه👈 تشخیص درستی یا نادرستی روایت جناب نبویان نیاز به تحقیق درون‌سیستمی دارد. اما آنچه امروز آسیب می‌زند، علنی شدن اختلافات در میانه میدان است. در این شرایط حساس👈 رسانه‌ی ملی و مجلس باید مرز میان «نقد درون‌سیستمی» و «تضعیف تیم مذاکره‌کننده در برابر دشمن» را حفظ کنند. ✔️ بهترین واکنش به چنین اظهاراتی، شفاف‌سازی رسمی و سریع توسط شورای عالی امنیت ملی است. بدون ورود به حاشیه‌های شخصی. بعلاوه تذکر جدی به جناب استاد نبویان بابت این اشتباه و کشاندن این مسئله به رسانه و مجازی. ایشان نباید فراموش کنند که👈 «در بحران، هر نماینده‌ای دو نقش دارد: یکی مشاور خاموش نظام، دیگری سخنگوی آرام مردم. قاطی کردن این دو، گاهی از یک موشک دشمن خطرناک‌تر است.» ایشان شاید در محتوای مذاکره حق اظهار نظر داشته باشد یا نه، اما زمان و مکان طرح انتقاد، خلاف امنیت ملی است. در میانه‌ی مذاکره و شرایط فوق حساسی که نه صلح است و نه جنگ، افکار عمومی نباید حس کند که در تصمیم سازان و تصمیم گیران اختلاف است و حرف‌های متعارض با هم بشنود. این حرف را باید پشت درهای بسته زد تا دشمن نشنود و مردم نگران نشوند. فرق نماینده‌ی تراز انقلاب با دیگران، تشخیص همین ظرایف راهبردی است. ✍ حدادپور جهرمی #عقلانیت #تضارب

🖼 واکنش سازمان اطلاعات سپاه به وضعیت آشفتهٔ سیاسی در آمریکا 🔹رئیس دولت آمریکا در حالی از تفرقه در ایران حرف می‌زند که در طول ۵۰ روز جنگ: 🔹محبوبیتش به ۳۵ درصد ریزش کرده 🔹۶ مقام سیاسی و امنیتی و ۲۰ ژنرال نظامی استعفا کرده‌اند 🔹ده‌ها نماینده کنگره و سنا از عملکردش به‌شدت انتقاد کرده‌اند 🔹۶ حامی رسانه‌ای سرسختش از همراهی با او عذرخواهی کرده‌اند 🔹سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا تصمیم ندارد دولت را از دالان اطلاعات غلط خارج کند؟! @Farsna

🔻از عمار تا حراف؛ تنزلِ بصیرت به هیاهوی کلمات 🖊محمدعلی رنجبر در روزگاری که «سخن گفتن» بیش از هر زمان دیگری آسان شده، «سنجیده سخن گفتن» به امری کمیاب بدل گشته است. بازار تحلیل و تفسیر گرم است، اما آنچه کمیاب می‌نماید، «بصیرتِ مسئولانه» است. در این میان، پدیده‌ای نگران‌کننده رخ نموده است: خلطِ میان «عماری‌بودن» و «حرافی». گویی هرکه بلندتر و بیشتر سخن گفت، خود را به عمار نزدیک‌تر پنداشته است؛ حال آن‌که این شباهت، بیش از آن‌که واقعی باشد، لفظی و سطحی است. الگوی تاریخی عمار، نه یک «پرگویِ پرادعا»، بلکه «حقیقت‌سنجی بصیر» در متنِ فتنه بود. او در میانه غبارآلودترین صحنه‌ها، سخن می‌گفت؛ اما نه هر سخنی و نه در هر زمانی. سخن او برآمده از درکِ عمیقِ واقعیت، وفاداری به معیار، و ملاحظه دقیقِ مصالح بود. عمار می‌دانست که حقیقت، اگر بی‌زمان و بی‌ملاحظه عرضه شود، می‌تواند به ضد خود تبدیل گردد. از این‌رو، میان «گفتن» و «نگفتن»، «افشا» و «امساک»، و «تصریح» و «اشاره»، به‌دقت تفکیک می‌کرد. در نقطه مقابل، «حرافی» محصول نوعی بی‌قراری فکری و شتاب‌زدگی در موضع‌سازی است. حراف، پیش از آن‌که بفهمد، می‌گوید؛ و بیش از آن‌که حقیقت را کشف کند، آن را تولید می‌کند. برای او، کلمات نه ابزار کشف حقیقت، بلکه وسیله‌ای برای دیده‌شدن و اثرگذاریِ فوری‌اند. از همین‌رو، سخنش غالباً فاقد عمق تحلیلی و بی‌اعتنا به پیامدهای اجتماعی و سیاسی است. نتیجه چنین رویکردی، نه روشنگری، بلکه غبارافزایی است. تمایز عمار و حراف را می‌توان در سه ساحت بنیادین صورت‌بندی کرد: نخست، ساحت حقیقت: عمار، خود را با حقیقت میزان می‌کند؛ حراف، حقیقت را با خود. یکی در پی کشف است، دیگری در پی اثبات. دوم، ساحت مصلحت: عمار، حقیقت را در ظرف زمان و اقتضائات میدان می‌فهمد و از افراط در بیان یا تعجیل در داوری پرهیز دارد؛ حراف، بی‌توجه به زمینه‌ها و پیامدها، هرچه به ذهنش می‌رسد بر زبان می‌آورد. سوم، ساحت هدایت: عمار، مخاطب را به سوی وضوح و تمییز رهنمون می‌شود؛ حراف، او را در تلاطم گزاره‌ها و هیجانات رها می‌کند. آنچه امروز گاه به نام «روشنگری» عرضه می‌شود، اگر از این سه ساحت تهی باشد، در حقیقت «حرافیِ ایدئولوژیک» است؛ حرافی‌ای که با واژگان بزرگ، اما محتوایی کم‌مایه، نه‌تنها به تقویت جبهه حق نمی‌انجامد، بلکه آن را دچار تشتت و فرسایش می‌سازد. در چنین فضایی، حتی جریان‌های پوچ و کم‌مایه نیز مجال عرض‌اندام می‌یابند و خود را در هیاهوی کلمات بازتولید می‌کنند. عماری‌بودن، بیش و پیش از آن‌که به «گفتن» مربوط باشد، به «چگونه گفتن» و «چه‌زمان گفتن» بازمی‌گردد. این همان نسبتِ دقیقِ میان آرمان‌گرایی و واقع‌بینی است؛ نسبتی که عمار را از ساده‌لوحی و انفعال، و در عین حال از بی‌محاباگویی و افراط، مصون می‌داشت. او نه در دام مصلحت‌اندیشیِ منفعلانه می‌افتاد و نه به ورطه حقیقت‌گوییِ بی‌حکمت. اگر قرار است از عمار سخن بگوییم، راه آن نه تکرار نام او، بلکه التزام به «منهج» اوست. در غیر این صورت، فاصله ما با عمار، فاصله‌ای خواهد بود از جنس فاصله حقیقت تا هیاهو؛ فاصله‌ای که هرچه کلمات بیشتر شوند، عمیق‌تر نیز می‌گردد. @Binesh_Rahbordi