۲۴ ساعت تریبون های جاهای مختلف رو دارند و همین صدا و سیما ساعتها حرف زدند ولی یکبار بهشون تذکر دادند و پخش نکردند سریع اومدند میگن صدا و سیما اگر میخواد ملی باشد باید فلان شود‌. چندنکته : حرف ایشان چه بود؟! خودش میگوید به زمان هاشمی و برجام مثال زدم که همیشه هم کار مسئولین درست نیست. خب اگر ذهن شما جناحی نیست چرا به زمان شهید رئیسی و حتی احمدی نژاد مثال نزدی؟! اون تایم هم مذاکرات بوده ولی مثل برجام خسارت محض نبوده. چرا این دوره رو با برجام مقایسه میکنید و با مذاکرات شهید امیرعبداللهیان مقایسه نمیکیند؟! شما اگر دغدغه ی ملی شدن صدا و سیما رو دارید چرا همیشه مثال هاتون اینوری است. چرا همیشه صدای یک اقلیت رو صدای یک ملت قالب میکنید؟! نکته ی بعد اینکه در همین صدا و سیما نظرسنجی شد و اکثر بینندگان صدا و سیما هم موافق نظرات شماها نبودند و باز چگونه شما پخش نشدن برنامه ی خود رو مساوی با ملی نبودن صدا و سیما میدانید. و نهایتا صدا و سیما وقتی ملی میشود که اولا صدای همه ی جامعه باشد ثانیا صدای اکثریت غلبه پیدا کند ولی دقیقا برعکس است ، هم صدای همه در آن نیست هم صدای شماها در آن غلبه دارد به طوریکه یکبار هم بخاطر وضعیت کشور اگر برنامتون پخش نشود سریع دست به قلم میشوید ولی کلی آدم در این جامعه است که ده ها برابر شما ، سرمایه اجتماعی دارد ولی صدا و سیما اساسا او را نمیبیند. پس شما از ملی شدن سیما حرف نزن، بذار یکی حرف بزند که نگاهش ملی است نه کسی که نگاهش شدیدا جناحی است. یاعلی... ▫️@sheikh_farhad_fathi

خیلی‌ها رفوزه شدند، یکیش شماهایید... #شرف

حالا برندهٔ این جنگ کیست؟! 🔹کاربران فضای مجازی با کمک هوش مصنوعی نتایج جنگ رمضان را به‌تصویر کشیدند.

نماینده مردم مشهد و کلات در مجلس شورای اسلامی در گفتگو با روزنامه قدس: حمایت از اشتغال کارگران با ارائه تسهیلات به واحدهایی که کارگران خود را اخراج نکرده‌اند. متن کامل این گفتگو را در روزنامه قدس امروز ۳۰فروردین مطالعه نمایید. کانال رسمی حجه الاسلام و المسلمین دکتر اخلاقی https://eitaa.com/DrHasanAkhlaghi

عرض سلام وادب این شبها در تجمعات که برای سخنرانی‌های کوتاه، توفیق حضور دارم، مردم لطف دارن و متعدد به بنده مراجعه می‌شه بابت مشکلات معیشتی در شرایط جنگی، از جمله بیکار شدن برخی از هموطنان‌مون. مسأله‌ی تعدیل نیرو در برخی مجموعه‌ها، هتل‌ها و شرکت‌ها، باعث بیکارشدنِ برخی هموطن‌هامون شده و از بنده درخواست دارن این مشکل رو با مسؤلین درمیون بگذارم، جهت اطلاع عزیزان، پاسخ‌هایی هم دریافت شده؛ اینکه قضیه به جد، در حال پیگیری‌ست و‌ برنامه‌هایی برای حل این معضل وجود داره، توصیه کردن حتما کسانی که به این مشکل برخوردن، لازمه پیگیر بیمه‌ی بیکاری‌شون باشن. به فضل خدا با تثبیت پیروزی‌هایِ میدان نظامی و اقتصادی در میدان دیپلماسی و حقوقی، ان‌شاءالله بعد از پایان این جنگ، شکوفایی اقتصادی رو شاهد خواهیم بود #ایران_قوی #زوال_استکبار #فإنّ_حزبَ_الله_هم_الغالبون

❤️ ایران، ایران امام رضاست ➕بیانات قدیمی حضرت آیت‌الله شهید خامنه‌ای رضوان‌الله‌علیه در جمع زائران حرم امام رضا علیه‌السلام 🌷انتشار به مناسبت ولادت حضرت علی‌بن موسی‌الرضا علیه‌آلاف‌التّحیّة‌و‌الثّناء 💻 Farsi.Khamenei.ir

✅ مرشایمر: ما این جنگ را باختیم و باید به ایران امتیاز بدهیم جان مرشایمر دانشمند علوم سیاسی آمریکایی: 🔹ایرانی‌ها هیچگاه کنترل تنگه هرمز را رها نمیکنند. 🔹 تنگه و توان موشکی و پهپادی آن‌ها محل تامین قدرتشان است و هیچگاه آنها را از دست نمی‌دهند. 🔹 ما این جنگ را در اصل باخته‌ایم و باید امتیازاتی بدهیم. #رصد_معاند

🔴 جفری ساکس: اسرائیل خفه شو! اهداف اعلامی جنگ علیه ایران دست‌یافتنی نیست ✍ استاد دانشگاه کلمبیا و تحلیلگر آمریکایی: ◀️ نتانیاهو تلاش دارد ایالات متحده را وارد جنگ‌های بی‌پایان به نفع اسرائیل کند و در این مسیر، رؤسای‌جمهور آمریکا را فریب داده است. اهداف اعلامی جنگ [از سوی دولت ترامپ] علیه ایران دست‌یافتنی نیست. به اسرائیل توصیه می‌کنم خفه شود! #رصد_معاند

کانال رسمی حجه الاسلام و المسلمین دکتر اخلاقی https://eitaa.com/DrHasanAkhlaghi

🔴 #یادداشت_تحلیلی | عبور از دوگانه‌ی «حماقت» و «خیانت»؛ نقدی بر بن‌بست‌های خودساخته در تحلیل امنیت ملی 🔻در بزنگاه‌های تاریخی، خطرناک‌ترین عارضه برای یک ملت، فروغلتیدن در «دوگانه‌های کاذب» است؛ دوگانه‌هایی که توسط دو طیف، با نیت‌های متفاوت اما با نتایجی یکسان، به ذهن جامعه پمپاژ می‌شود و راه سوم، یعنی مسیر «عقلانیت انقلابی»، را مسدود می‌کند. امروز، ما در میان دو لبه یک قیچی خطرناک گرفتار شده‌ایم: لبه‌ی «تقدیس میدان و انکار دیپلماسی» و لبه‌ی «تقدیس دیپلماسی و تحقیر میدان». هر دو لبه، به یک اندازه امنیت و منافع ملی را تهدید می‌کنند. نقد جریان اول: رمانتیسم انقلابی و فلج کردن قدرت ملی یک جریان، با صدایی بلند و نیتی ظاهراً خالص، هرگونه مذاکره و استفاده از ابزار دیپلماسی را با برچسب‌هایی چون «سازش»، «وادادگی» و «خیانت به آرمان شهدا» تخطئه می‌کند. این نگاه، علی‌رغم ظاهر انقلابی‌اش، در سه حوزه دچار «اختلال محاسباتی» عمیق است: 1. نشناختن ماهیت قدرت: این جریان درک نمی‌کند که «میدان» (قدرت نظامی، منطقه‌ای، موشکی) یک «دارایی استراتژیک» است، نه یک «هدف نهایی». قدرت نظامی تولید می‌شود تا در بزنگاه لازم، به «امتیاز سیاسی» تبدیل شود. اگر قرار باشد این قدرت هرگز در میز مذاکره برای تثبیت منافع ملی «نقد» نشود، عملاً به یک ابزار زینتی و یک نمایش پرهزینه تبدیل شده است. این مانند ساختن یک سد پر از آب است که هرگز دریچه‌های آن را برای تولید برق و آبیاری باز نکنیم. 2. فلج‌سازی ابزاری نظام: یک قدرت هوشمند، از تمام ابزارهای خود به‌صورت هماهنگ استفاده می‌کند. حذف دیپلماسی از جعبه‌ابزار سیاست خارجی، مانند این است که یک جراح تصمیم بگیرد فقط از چکش استفاده کند و تیغ جراحی را کنار بگذارد. این کار، انتخاب‌های نظام را محدود و رفتار آن را برای دشمن قابل پیش‌بینی می‌کند و این یعنی مرگ استراتژی. 3. بی‌احترامی به خود میدان: بزرگترین توهین به مجاهدت‌های میدان این است که دستاوردهای آن را در عرصه سیاسی تثبیت نکنیم. خون شهید و قدرت بازدارندگی برای این نیست که صرفاً در رژه‌ها به نمایش درآید؛ برای این است که دیپلمات ما با پشتوانه آن، روی میز مذاکره، حقوق ملت را بدون شلیک حتی یک گلوله بیشتر، بازستاند. نقد جریان دوم: دیپلماسی ذلیلانه و حراج کردن قدرت ملی در نقطه مقابل، جریانی قرار دارد که دیپلماسی را نه یک «ابزار» در کنار سایر ابزارها، بلکه یک «اصالت» و هدف غایی می‌بیند. این نگاه که متأسفانه در دوره‌هایی تجربه تلخ آن را چشیده‌ایم، دچار خطاهای راهبردی مرگبارتری است: 1. مذاکره برای مذاکره: این تفکر، نفس نشستن پشت میز با دشمن را یک دستاورد می‌داند و برای رسیدن به آن، حاضر است اهرم‌های قدرت ملی را نادیده گرفته یا حتی تضعیف کند. دیپلمات این جریان، به جای آنکه نماینده قدرت میدان باشد، وکیل مدافع دشمن در داخل می‌شود تا میدان را برای پیشبرد مذاکرات «آرام» کند. 2. جدایی میان میدان و دیپلماسی: فاجعه زمانی رخ می‌دهد که دیپلمات، قدرت میدان را نه یک پشتوانه، بلکه یک «مزاحم» برای روند دیپلماسی تلقی کند. این تفکیک، دقیقاً همان چیزی است که دشمن آرزویش را دارد. دیپلماتی که از قدرت نظامی کشورش بی‌خبر باشد یا به آن باور نداشته باشد، در بهترین حالت یک «توریست سیاسی» است، نه یک مذاکره‌کننده. 3. اعتماد به دشمن و غفلت از توان خودی: این جریان، به لبخند دیپلماتیک دشمن بیش از غرش موشک‌های خودی اعتماد می‌کند. این «خوش‌بینی ابلهانه» که ریشه در عدم خودباوری دارد، منجر به «مذاکرات ذلیلانه» می‌شود؛ مذاکراتی که در آن، دارایی‌های نقد و استراتژیک کشور در برابر وعده‌های نسیه و قابل نقض دشمن، حراج می‌شود. راه سوم: پیوند «اقتدار» و «دیپلماسی» مسیر صحیح، نه حذف دیپلماسی است و نه تحقیر میدان. راه سوم، درک پیوند ارگانیک و جدایی‌ناپذیر این دو است. در این دکترین: دیپلمات، زبان گویای قدرت میدان است. او برای چانه‌زنی نمی‌رود، بلکه برای اعلام شرایطی می‌رود که میدان آن را به دشمن تحمیل کرده است. میدان، ضامن اجرای تعهداتی است که در دیپلماسی به دست می‌آید. هر توافقی که پشتوانه سخت نداشته باشد، صرفاً یک تکه کاغذ است. هدف مذاکره، «کاهش هزینه» برای رسیدن به اهداف ملی است، نه «عقب‌نشینی» از آن اهداف. قلم دیپلمات باید با جوهر قدرت میدان بنویسد. هر صدایی که بخواهد این قلم را بشکند (جریان اول) یا جوهر آن را بخشکاند (جریان دوم)، در نهایت یک هدف را دنبال می‌کند: تضعیف ایران. عقلانیت انقلابی حکم می‌کند که از هر دو ابزار، در جای خود، با قدرت و هوشمندی استفاده کنیم. ✍ سپاهی