مفقود 🇵🇸
★چالش نوشتن 30 روز★ روز1 : شخصیت خود را توصیف کنید روز2: چیزهایی که شما را خوشحال می کند. روز3: ی
روز20⋆
یه سریا بودن که گاهی وقتها حالم خوب نبوده و با دیدنشون یا شنیدن صداشون خودمو سرگرم کردم سعی کردم بهشون وصل شم و محکم نگهشون دارم تا سقوط نکنم مدام و مدام حس کردم که کنارمن چون اونا توی این یه تیکه گوشی کوفتی از همه آدمای دورم بهم نزدیك تر بودن و به هر حال شاید من از نزدیك ندیده باشمشون و حتی همزبان و هموطن نباشیم و چمیدونم هر کوفتی ولی بازم ما تو این جهان در رابطه ایم.
اونا هم شاید تلاش کردن که به این جایگاه برسن و تو ذهنشون حتی اگه یه ذره خیلی کوچیك بوده ولی میخواستن روی دیگران تاثیر بذارن شاید اونا هم میخواستن لبخندی که هیچ وقت مال خودشون نشد رو به بقیه هدیه بدن (:
من همه اینا رو بعد از مرگ ابوالفضل زرویی نصر آباد ، جونگهیون و مونبین فهمیدم و وقتی دیدم که نیستن به خودم اومدم و دیدم که چقدر اونا همیشه تو زندگیم بودن و بودن و ...