حرم ِحضرت فاطمه معصومه س

زمان بی‌آنکه بگذرد، در سکوتی سنگین می‌پوسد. سایه‌ها آرام بر دیوار خاموشی خاکستر می‌شوند، و در میانه‌ی این انجماد، در من بی دلیل تنفس جریان دارد. دیگر نه اندوهی مانده، نه آرامشی. فقط خلأی سردی که ریشه‌هایش تا ژرفای جانم کشیده شده است. و گاهی شاید خاموشی، پایان ِآرام ِهمه‌چیز باشد.

Sometimes, the strongest people in the morning, are those who cried all night ‌‌

میگذره؟ ‌

چه حوصله ای برای اتلاف زمانتون دارید ، محمود درویش میگه : باشد همین مجازات تو را بس است که من دیگر تو را آنطور که میدیدم نمیبینم ‌

All that glitters is not gold.

برگشت ِخوشحالی ، برگشت ِرفیق ، برگشت ِآدمای ِخوب ِقدیمی ِزندگی (قبل از فهمیدن و دیدن ِذات واقعی ِآن‌ها) ، و در آخر آرزویی برای برگشت ِگذشته و جبران ِنابود شدن ِتمام ِآرزو های ِزندگی‌ِمان که ناخواسته خاك شده اند و می شوند و به امید خاك شدن خودمان به همراه خاکستر های آرزوهای دفن شده ‌