"پژواک"
تو رفتی و فانوس گوشه ی اتاق خاموش شد؛
گلدان روی طاقچه پژمرده شد؛
ماهی های داخل حوض مردند؛
درخت بید درون باغچه خشک شد؛
ستاره کمسو شد؛
خورشید سوزاننده تر شد؛
دریا عقب تر رفت؛
موج دیگر برنگشت؛
ساحل صدف هارا پس داد؛
قایق ها گم شدند!
چرا که فانوس دریایی دنبال تو میگشت.
شاید باورت نشود که تیک تاک ساعت از کار افتاده؛
رو به روی نور پنجره ای شکسته پروانه ای بالش سوخته؛
و با همان یک بال سالم پر پر میزند تا دوباره به شمع نزدیک شود!
جوهر نقشه از خیسی اشک پخش شده و در اوهام گم شدم...
راه خانه را پیدا نمیکنم....
خانه ی اغوشم از من گریخته است؛
صدای هوهوی جغد دیگر نمی اید؛
چکاوک روی شاخه رخت بسته است!
لانه ی کلاغ افتاده و
زوزه گرگ نمیشنوم.
عکس لای مصحف زیر پا افتاده است.
پنجره شکسته شده.
صدای قدم های رفتنت برای صدمین بار پژواک میشود!
قطب نما سرگیجه گرفت از بس دور خودش چرخید؛
تبر دیگر درختی برای بریدن پیدا نکرد؛
درختان دفتر شده بودند برای روایتت:)
خانه را خاک گرفت.
تنها یه شمع نیم سوخته ماند و یک عینک.
جوهر زغال رو به اتمام بود...
کر شدم.
لال شدم.
چشمانم سرخ شد.
لبانم کبود.
موهایم سپید.
پیر شدم.
رد پای جوانی در میان کلبه ای محزون ماند.
میخ روی دیوار کج و
دیوار ترک خورد.
قاب عکس روی دیوار چشمان تورا فراموش کرد.
دیگر نیستی که غریبه ای داخل چشمانت ببینم.
شاعران شعرشان مُرد.
اینه شکسته است.
تکه هایش مرا گمشده نشان میدهند.
اسمان بارید و طوفان سیاهی همه جا را گرفت.
رنگین کمانی به میان نیامد از ثمره اغوش افتاب و دریا.
ماه کم کم فراموش شد و ستاره ها از یاد رفتند.
سبزه ها خار شدند.
گفتم شاید چیزی درون سینه ام گم شده باشد؛
دستم را روی قلبم گذاشتم، نبود.
فهمیدم که آن را کنار بساط او جا گذاشتهام.
قلم خواست اخرین چیزی که بر صفحه میکشد نام تو باشد پس نِوِ............
#سینشین /یادگاری
