‹ مَحــٰـاءْ ›
-
با اشک میرسم به تو یا راحِمَ البکاء ؛
جز گریه در میانِ بساطم سلاح نیست ..
ولی خب ..
خوشبحالِ اون زائرایی که
الان بین دوراهی گیر کردن ؛
اول برن حرم حضرت عباس یا
حرم امام حسین :)
میگفت ..
دلتنگیِ چایِ عراقی کم بود ؛
دلتنگیِ چایِ رضوی هم
بهش اضافه شد :)
‹ مَحــٰـاءْ ›
-
آقای امام رضا ؛
نمیدونم چجوری
ولی میدونم آخره آخرش
گرههامونو باز میکنی :)
غزه کتابیست که هر صفحهاش
با خون ورق میخورد ..
هر کوچهاش قصهایست
از دل بریدن ؛
از آغوشهایِ ناتمام ؛
از مادرانی که دیگر صدایی
برای شکستن ندارند ..
در غزه آدمها نمیمیرند ؛
آرام آرام خاموش میشوند
مثل شمعهایی که باد نمیوزد
خاموششان کند ؛
بلکه نفسهایِ بریده بریدهشان
آنها را خاموش میکند ..
و دیر نیست آن روزی که
هر قدم را به نیابت از یک شهید برداریم و
خودمان را نماز جماعت در قدس برسانیم...
‹ مَحــٰـاءْ ›
-
پلکی به هم زدیم و محرم تمام شد ؛
صد زخم دارد این دل و مرهم تمام شد ..
آقای امام حسین ؛
ایران بمانم اربعین دق میکنم بیشک
دیدارت از نزدیک حس دیگری دارد :)