این مدت که نبودم؛ قصه‌ی آدم‌های زیادی رو خوندم...

از بین پنجاه قصه ای که توشه بعضیاشو خیلی بیشتر دوست دارم این یکیشونه❤️

هایده شیرزادی، دختر با پشتکاری بود که دلش می‌خواست درس بخونه و کلی چیز جدید یاد بگیره؛ اما توی‌ شهرشون مدرسه‌ی راهنمایی نبود و دختر‌ها هم اجازه نداشتن که برای درس خوندن به شهر دیگه‌ای برن...

˚₊·—̳͟͞͞🕊•• تو روزگاری که خیلی از دخترها به ناچار ترک تحصیل می‌کردن؛ هایده می‌خواست به درس خوندن ادامه بده، دلش نمی‌خواست تسلیم بشه، نمی‌خواست از رویاهاش دست بکشه🕊 اما می‌ترسید...

وقتی فهمید استاندار قراره به شهرشون سر بزنه؛ با خودش فکر کرد که وقتشه تا درخواستش رو مطرح کنه، اما می‌ترسید... از مطرح کردن درخواستش، از گفتن اینکه می‌خواد درس بخونه:)

°✨☆♡ فکر کردن به رویاهای قشنگی که تو سرش بود باعث می‌شد ترسش کمتر بشه✨🌱 هایده همه‌ی شهامتش رو جمع کرد تا چندتا دختر دیگه رو هم با خودش همراه کنه و درخواستش رو مطرح کنه.. اولش با درخواستش موافقت نکردن اما اون ناامید نشد؛ بارها برای استاندار نامه نوشت؛ دست از تلاش نکشید تا جایی که بالاخره موفق شد و اولین مدرسه‌ی راهنمایی توی شهرشون ساخته شد.

هایده بعد اون مصمم تر از قبل تو مسیرش ماموریتش، تو راه رسیدن به خواسته‌هاش پیش رفت و حالا یه کارآفرین و یه تحول‌گر اجتماعیه، خانومی که تاحالا بیشتر از ۷۰۰ تا شغل توی کشور ایجاد کرده و به عنوان یکی از خانوم‌های نخبه‌ شناخته میشه🌝✨♡:))

خوندن قصه‌ی زندگی‌ آدم‌هایی مثل هایده خانوم باعث میشه مصمم تر بشم برای پیدا کردن ماموریتم، برای ادامه دادن...

یکی از ویژگی‌های این آدما، مسئولیت پذیریِ

ویژگی‌ای که که آدم رو متعهد می‌کنه تا مأموریتش رو پیدا کنه و برای قدم گذاشتن تو مسیر مأموریتش، برای درست انجام دادنش سر از پا نشناسه🌚✨:)))

مسئولیت‌پذیری شبیه یه مبارزه ست... یا بهتر بگم شبیه یه سفر که توی لحظه به لحظه‌ش باید مُبارزه کنی🕊

مسئولیت پذیر بودن یعنی من میدونم چه نقش‌هایی دارم و برای هرکدوم تلاش می‌کنم و تسلیم نمی‌شم:)) یعنی اهمیت دادن به همه‌ی نقش هامون توی دنیا🪐✨:)))) یعنی دردهای مقدسِ بقیه دردِ منم هست و برای درمانِ اونا هم، احساسِ مسئولیت میکنم🫀