نوشت : قهوه‌ای آرامِ نگاهت را بلد بودم،همان رنگی که هر بار می‌نشست روی دلِ بی‌قرارم و هزار حرف ناگفته را بی‌صدا در من بیدار می‌کرد. چشمانت شبیهِ عصرهای بی‌نام‌اند؛ جایی میان گرمای غروب و سرمای یک خاطره‌ی دور. آرام،اما آن‌قدر عمیق که آدم خیال می‌کند می‌شود درشان پنهان شد و جهان را برای لحظه‌ای فراموش کرد.

با تو این تن شکسته داره کم کم جون میگیره

آخرین ذرات موندن توی رگ هام نمی میره

با تو انگار تو بهشتم با تو پرسعادتم من

دیگه از مرگ نمی ترسم عاشق شهامتم من

اگه رو حصیر بشینم اگه هیچ نداشته باشم

با تو من مالک دنیام با تو در نهایتم من

‌

‌