مردِ قرآن به دستِ صحن سازمان ملل، طلبه‌ی عمامه خاکی، شهید خدمت، خادمِ امام رضا، خادم ملت، حاج آقا، حاج آقا کجا رفتی؟

الیاس رودریگز خیلی مردی🇵🇸

تا حالا به سرخپوست‌ها فکر کردید؟ اون مردم سرخِ بدوی که تو فیلم‌های هالیوودی دور آتیش می‌گشتن و از دهانشون صداهای عجیب در می‌آوردن الان کجان؟ کجا پنهون شدند؟ آیا تو تمدنِ غرب ذوب شدن؟ کارمندند یا تاجرن الان؟ شایدم سلبریتی؟

تموم چیزی که ازشون می‌دونیم همون چیزهاییه که رسانه‌های آمریکا به‌خوردمون داده. تموم چیزی که ما می‌دونیم اینه که سرخپوست‌ها آدم‌های وحشی و بد اخلاقی بودند که تو قله کوه‌ها پنهان می‌شدند تا با اسلحه‌های مخصوصشون، بدن سفید پوست‌ها رو پاره کنند.

ولی همه ماجرا همینه؟

حقیقت فراتر از انیمیشن پوکوهانتس و خرس برادره. فراتر از اکثر آثار ژانر وسترنه که توشون سرخپوست یا قربانیان جانبی هستند یا دشمنان درجه یک مردم متمدن سفید. حقیقت چیزی نیست جز غارت یک فرهنگ و از بین بردن تصویر واقعی سرخپوست ها، مردمی که سفیدپوست‌ها زمین‌ها و جانشون رو از بین بردند. فیلم ساختند و تو گوشمون خوندن که چقدر اون‌ها بد بودن و اَخ بودن تا جنایت وحشتناکی که در حق اون‌ها مرتکب شدند رو پنهان کنند. جنایتی که قربانی اون ۱۱۲ میلیون انسان از ۴۰۰ قبیله، ملت و مردم بودند. یکی از مفتضح‌ترین نسل کشی تاریخ که با بدترین روش‌ها و وحشیانه‌ترین سبک‌ها در ۱۵۰ سال انجام شد.

تمدن و فرهنگی که امروز آمریکای مدرن از اون صحبت می‌کنه؛ شهر‌های بزرگ و پر زرق و برقی که می‌بینید روی اجساد و جمجمه‌های سرخپوستان و زمین‌های به غارت رفته اونها ساخته شده. سفیدپوست‌های گوگولی، سرخپوست‌ها رو نابود کردند.

می‌بینید رسانه چقدر مهمه؟ چطور میتونه مردم رو ساکت کنه و بی‌توجه. صد و دوازده میلیون انسان کشته شدند و رسانه اومد یک کاری کرد که همه این‌ عمل رو تایید کنند. که چشم‌ها و گوش‌ها و دهان آدم‌ها بسته شه رو این جنایت که بسیاری از استعمارگران افتخارشون این بود که لباس‌ها و کفش هاشون از پوست سرخپوست‌ها تهیه شده.

این قدرت رسانه‌ست. و این جنگ، جنگ رسانه‌‌ست. جنگی که بر صفحات روزنامه‌ها و میکروفون رادیوها، صفحات تلویزیون‌ها و عدسی دوربین‌ها جریان داره و تلفاتش از جنگ سخت هم بیشتره. پس اگه دیدین یکی مثل سعید روستایی یه فیلم می‌سازه که توش یه پدر تو سینک ظرفشویی دستشویی میکنه و یه دختر با حجم زیادی از وقاحت و بی‌حیایی محکم می‌کوبه تو گوش پدر پیرش، تا به همه دنیا نشون بده این اراجیف واقعیت ایرانه، نباید خیلی متعجب شین.

از چادر یک سرخپوست تا فرش قرمزِ کَن تا حالا به سرخپوست‌ها فکر کردید؟ اون مردم سرخِ بدوی که تو فیلم‌های هالیوودی دور آتیش می‌گشتن و از دهانشون صداهای عجیب در می‌آوردن الان کجان؟ کجا پنهون شدند؟ آیا تو تمدنِ غرب ذوب شدن؟ کارمندند یا تاجرن الان؟ شایدم سلبریتی؟ تموم چیزی که ازشون می‌دونیم همون چیزهاییه که رسانه‌های آمریکا به‌خوردمون داده. تموم چیزی که ما می‌دونیم اینه که سرخپوست‌ها آدم‌های وحشی و بد اخلاقی بودند که تو قله کوه‌ها پنهان می‌شدند تا با اسلحه‌های مخصوصشون، بدن سفید پوست‌ها رو پاره کنند. ولی همه ماجرا همینه؟ حقیقت فراتر از انیمیشن پوکوهانتس و خرس برادره. فراتر از اکثر آثار ژانر وسترنه که توشون سرخپوست یا قربانیان جانبی هستند یا دشمنان درجه یک مردم متمدن سفید. حقیقت چیزی نیست جز غارت یک فرهنگ و از بین بردن تصویر واقعی سرخپوست ها، مردمی که سفیدپوست‌ها زمین‌ها و جانشون رو از بین بردند. فیلم ساختند و تو گوشمون خوندن که چقدر اون‌ها بد بودن و اَخ بودن تا جنایت وحشتناکی که در حق اون‌ها مرتکب شدند رو پنهان کنند. جنایتی که قربانی اون ۱۱۲ میلیون انسان از ۴۰۰ قبیله، ملت و مردم بودند. یکی از مفتضح‌ترین نسل کشی تاریخ که با بدترین روش‌ها و وحشیانه‌ترین سبک‌ها در ۱۵۰ سال انجام شد. تمدن و فرهنگی که امروز آمریکای مدرن از اون صحبت می‌کنه؛ شهر‌های بزرگ و پر زرق و برقی که می‌بینید روی اجساد و جمجمه‌های سرخپوستان و زمین‌های به غارت رفته اونها ساخته شده. سفیدپوست‌های گوگولی، سرخپوست‌ها رو نابود کردند. می‌بینید رسانه چقدر مهمه؟ چطور می‌تونه مردم رو ساکت کنه و بی‌توجه. صد و دوازده میلیون انسان کشته شدند و رسانه اومد یک کاری کرد که همه این‌ عمل رو تایید کنند. که چشم‌ها و گوش‌ها و دهان آدم‌ها بسته شه رو این جنایت که بسیاری از استعمارگران افتخارشون این بود که لباس‌ها و کفش هاشون از پوست سرخپوست‌ها تهیه شده. این قدرت رسانه‌ست. و این جنگ، جنگ رسانه‌‌ست. جنگی که بر صفحات روزنامه‌ها و میکروفون رادیوها، صفحات تلویزیون‌ها و عدسی دوربین‌ها جریان داره و تلفاتش از جنگ سخت هم بیشتره. پس اگه دیدین یکی مثل سعید روستایی یه فیلم می‌سازه که توش یه پدر تو سینک ظرفشویی دستشویی میکنه و یه دختر با حجم زیادی از وقاحت و بی‌حیایی محکم می‌کوبه تو گوش پدر پیرش، تا به همه دنیا نشون بده این اراجیف واقعیت ایرانه، نباید خیلی متعجب شین.