من روی زیلو‌های آبی حسینیه سه‌بار نماز خواندم. سه‌بار منتظر ماندم تا آقا مثل یک ماه نورانی پرده‌ها را کنار بزند، دست‌هایش را به نشانه‌ی سلام بالا نگه دارد، با متانت وجودی اش قدم بردارد و بنشیند روی آن صندلی معمولی. آن صندلی خیلی معمولی و سفت. من روی این زیلوهای ساده نشستم و همراه او روضه‌ی فاطمیه را شنیدم و با اشک‌های او اشک ریختم. من هنوز حسرت دیدار‌های عمومی بیشتری را در دلم دارم. حسرت دوباره منتظر او نشستن، دوباره نمازخواندن و دوباره روضه شنیدن روی این زیلوهای ساده را که می‌گفتند یادگاری او از زندان ساواک است و نمی‌دانم حالا سوخته‌اند یا... حتی حسرت خوردن آن قورمه سبزی‌های بهشتی بعد از مراسم را که مثل آن را هیچ‌جا نخورده بودم و هنوز مزه‌اش را زیر زبانم دارم. ولی هیچ کدام از این حسرت‌ها توان مقابله با حسرت یک لحظه دوباره دیدن چهره‌ی نورانی‌ او را ندارند و این آرزو تا صبح روز رجعت روی دلم خواهد ماند. تا صبح روزی که او برمی‌گردد، بعد از مصافی سخت، ما و دلتنگی‌هامان را به آغوش می‌کشد.

[ نسلِ آیندۀ این انقلاب ] امشب هیچ برنامه ای برای کاروان خودرویی نداشتیم،کاملا یهویی تو راه برگشت باهاشون هم مسیر شدیم البته با حضور افتخاریِ علی جون مهربونم که با لحن بچگونه اش شعرهای قشنگ حماسی رو برامون میخوند این همون نسل تربیت شدۀ مهدوی هست که قولشو به آقاجان دادیم🥲🌱 بچه هامون هم دیگه میدونند ایستادگی و مقاومت برای وطنمون یعنی چی دفاع از این خاک با همون لحنِ شیرین و قشنگش که شعرهای حماسی و میخوند؛وقتی ذکرِ یاعلی مددی رو بلند میگفت ذخیرۀ یه سوخت بزرگ برای موشک‌هامون بود که محکم و درست بخوره به قلب هدف‌هامون _اگر یک به یک تن به کشتن دهیم محال است که ایران به دشمن دهیم🇮🇷 #حوالی‌این‌شب‌ها

خرسی و خرگوشی را به بغل گرفت. سربندهایش را هم توی مشتش داشت. از من خواست آن‌ها را ببندم روی سر عروسک‌هایش. حالا با خرسی و خرگوشی سربند به سر، نشسته‌اند و شعار می‌دهند:" مگ بر آمیکا."

بکُش غم کشنده را مبر ز یاد خنده را ‌ فکر نکن چه می‌شود خدا بس است بنده را ‌ #روزهای_مادرانه #شبهای_جنگ ‌ https://ble.ir/motherlydays

این یک دقیقه و نه ثانیه از زبانِ این بانوی مجاهد و غیور ایرانی، با چهار بچه‌ی فلج در یک شهر بی‌امکانات را هزار بار هم ببینیم کم است. #بعثت_خون

♥️ تولدتان مبارک 🔰 روایتی از یک دیدار دسته‌‌جمعی در خیابان کشوردوست ▫️ لبه‌ی جدول خیابان کشوردوست نشسته‌ام و دست می‌کشم روی زبری بتن‌های طوسی بلند. راستش را بخواهید آقا، تا امروز جرئت نکرده بودم بیایم؛ می‌ترسیدم با این «نبودن صریح»، با این دیوارهای بی‌تعارف، چشم‌تو‌چشم شوم. مدام به روزهای دیدار فکر می‌کردم؛ به ساعت شش صبح و غلغله‌ی جمعیتی که با کارت‌های دعوت‌شان عکس یادگاری می‌انداختند و از خنده می‌شکفتند. خیال می‌کردم حالا که دست‌های پرمهر و سایه‌ی بلندتان نیست، کشوردوست هم جاده‌ای بن‌بست شده که به هیچ‌جا نمی‌رسد. اما همه‌چیز برعکس شده! اینجا باز هم شلوغ است. آدم‌ها دسته‌دسته می‌آیند و روبه‌روی همین دیوارهایی که قرار بود مرز یتیمی ما باشند می‌ایستند؛ چشم می‌دوزند به انتهای بیت؛ به خانه‌ای که حالا پنجره‌های بی‌شیشه‌اش، صدای هق‌هق غریبه‌ها را مثل امانت در خود حفظ می‌کنند. ▪️ عجیب است آقا! فرقی ندارد چه شکلی باشند. با روسری یا بی‌روسری، چادری یا بلوز و شلواری، با ریش یا بی‌ریش. همه می‌آیند و ساعتها اشک می‌ریزند. یکی داد می‌زند: «آقا! جواب نامه‌م بمونه اون دنیا...» دیگری ماژیک برمی‌دارد و حرفهایش را روی تن سرد بتن‌ها فریاد می‌زند. یکی مداحی گذاشته و زار می‌زند. دیگری ایستاده، دستهایش را توی هم قفل کرده و اشکهایش از زیر قاب دودی عینکش سر می‌خورند. همه آمده‌اند؛ چون یقین پیدا کرده‌اند آن «دشمن» که سال‌ها در گوش‌مان زمزمه می‌کردید، نه یک استعاره بود و نه یک توهم؛ گرگی بود که دندان‌هایش را برای نفت و انرژی و عزت این خاک تیز کرده بود. ▫️ آقا! چقدر بچه‌هایتان بزرگ شده‌اند! انگار قد اراده‌شان از ارتفاع این بتن‌ها هم بلندتر شده. حالا دیگر کسی منتظر معجزه نمی‌ماند؛ خودشان آستین بالا زده‌اند. دست دور شانه‌ی هم انداخته‌اند و کف همین خیابان داغ‌دیده پیمان بسته‌اند که پشت سر پسرتان، «آقا سیدمجتبی» بایستند. حالا دیگر فهمیده‌اند که قوی بودن، یک انتخاب نیست؛ تنها راه زندگی عزتمندانه است. فهمیده‌اند که باید ایران را همان‌طوری بسازند که شما در آرزوهایتان داشتید. و حقیقت این است که کشوردوست سوت‌وکور نشده. اینجا حالا پناهگاه تمام علی‌دوستانی است که بیدار شده‌اند. باید اعتراف کنم که اشتباه می‌کردم؛ شما نرفته‌اید، شما در رگ‌های غیرت این جمعیت تکثیر شده‌اید. ▪️ حرفم تمام آقا! فقط آمده بودم که بگویم: «تولدتان مبارک... چقدر جایتان خالی‌ست برای دیدن این قد کشیدنی که به بهای یتیمی‌مان تمام شد...» 📆 انتشار به مناسبت زادروز آقای شهید، سید علی حسینی خامنه‌ای رسانه «ریحانه» را دنبال کنید 📲 @khamenei_reyhaneh

-

نادر تو راست می‌گفتی! من این روزها مدام از خودم می‌پرسم: دل را، خدا مگر جز برای سوختن آفریده است؟

💚 #تولدتان_مبارک | مثل علی! 🔻 جلوی موکب ایستاده بود. مجذوب پیکسل‌های روی کوله‌اش شدم. ترکیب پرچم آلمان کنار تمثال امام علی(ع) و عکس رهبر عجیب بود. کنجکاوی وادارم کرد بروم جلو. دختر پیکسلی همانقدر فارسی می‌دانست که من آلمانی! ترجمه‌ی آنلاین گوشی به دادمان رسید. گفت اولین‌بار است که می‌آید پیاده‌روی اربعین. همزمان فیزیک را در آلمان می‌خواند و زبان عربی را در لبنان. پرسیدم عربی به چه کارت می‌آید؟ گفت: «نهج‌البلاغه را نمی‌فهمم!» گفتم: «چطور مسلمان شدی؟» جواب داد: «مسلمان نه، شیعه! با ترجمه‌ی دعای کمیل شیعه شدم.» لبخند روی لبم ماسید. توی دلم گفتم خوش‌به‌حالت. تو علی را شناختی و من هنوز نه. 🔻 توی مسیر سیگار تعارف کرد. اسم مرجع تقلیدش را پرسیدم. دستش را گذاشت روی قلبش و گفت: «خامنه‌ای!» گفتم: «خُب مرجعت احتیاط داده برای سیگارکشیدن.» سیگار را مچاله کرد و گفت: «او مثل علی است. هرچه بگوید قبول!» حرفش یک پارچ آب یخ شد و ریخت روی سرم. برایش نوشتم: «خوش‌به‌حالت! تو علی را شناختی و من هنوز نه.» 🔻 آن‌شب شرایط تغییر مرجع تقلید را از گوگل پرسیدم. ظهر فردا، من جدیدترین مقلد رهبر ایران در کربلا بودم. کاش می‌شد دوباره دختر آلمانی را ببینم. بگویم: «راست می‌گفتی هانا! اگر مثل علی نبود که حالا داغ یتیمی روی قلب این‌همه آدم نبود!» ✍🏻 فاطمه تقی‌زاده رسانه «ریحانه» را دنبال کنید 📲 @khamenei_reyhaneh