بچه‌ها من یک چیز جالبی فهمیدم
رهی و شاپرک خیلی منو یاد اسنیکت و الینگتون می‌ندازن. :)))
انقدر همه‌چیز روی هم انباشته می‌شه که دیگه نشه در موردش حرف زد. یا حتی گریه کرد. یا هرکار دیگه‌ای. فقط می‌تونی درموردش سنگینی تموم‌نشدنی رو حس کنی که محکم بهت چسبیده و کم‌کم به عنوان بخشی از خودت قبولش کنی، باهاش به عنوان یه بخش پاک‌نشدنی از زندگیت ادامه بدی تا جایی که بفهمی باهاش یکی‌ای و تو فقط باید ادامه بدی و هیچ‌اهمتی نداره که چطوری.
"خونه"
انقدر همه‌چیز روی هم انباشته می‌شه که دیگه نشه در موردش حرف زد. یا حتی گریه کرد. یا هرکار دیگه‌ای. ف
هیچ فایده‌ای نداره که آرزو کنی همه چیز جور دیگه‌ای بود، حتی اگه یه روزی ازش بیرون بیای همین که وجود داشته به اندازه کافی آزارت می‌ده که نتونی واقعا زندگی کنی. و تو هیچ‌وقت حتی نمی‌تونی آثارش رو از بین ببری، مثل همون زخم قدیمی که تاابد می‌مونه؛ شاید دردش رو حس نکنی، اما فقط تا وقتی که نگاهت بهش نیفتاده.