ساعت حدود دوازده شبه و افکارم بهم مجال استراحت نمی دن. صداش توی مغزم می پیچه که میگه "جداً فکر کردی کاری فراتر از نویسندگی ازت بر میاد؟" راستش ، البته! من در حقیقت یه دنیای دیگه می سازم که ممکنه تو ازش متنفر و یا عاشق اش باشی! وقتی داستانی رو کنترل می کنم ، در حقیقت احساسات تورو تحت کنترل خودم قرار می دم. تلخه ، ولی برای من دوست داشتنیه... -سوفی؛

نازنین خوشگلههه، من که مثل تو نمی‌تونم قشنگ بنویسم؛ ولی اومدم بهت بگم چقدر خوشحالم که توی این مدت کنارم بودی. خوشحالم که غم‌ها و شادی‌هام رو باهات تقسیم کردم و امیدوارم تو هم با من تقسیمشون کنی‌. ممنونم که به حرفام گوش دادی و خوشحالم کردی، و بازم خوشحالم که تو هستی. و، تولدت خیلییی مبارککک. 🤍🌱

من حافظه‌م خیلی بده در نتیجه چیزی که توی ذهنم از اون جمله‌ها مونده رو می‌نویسم که ممکنه فرق کنه با خود جمله و این رو اعصابمه. 😭

♡ ~ "پایان" کتابی که اول هفته شروعش کرده بود رو توی مدت کمی به پایان رسونده بود. از پنجره به آسمون که پر از ابرهای سفید بود خیره شد، ولی زیاد طول نکشید تا شدت نور خورشید چشم‌هاش رو ببنده. هندونه‌ای که با یک شب تا صبح توی یخچال بودن کاملاً خنک شده بود رو برداشت و به سمت اون قسمت از پذیرایی رفت که باد کولر مستقیماً بهش می‌خورد. روی فرش دراز کشید وهرازگاهی هم یه قاشق گنده از هندونه رو وارد دهنش می‌کرد و با رضایت لبخند محوی می‌زد. 𝖥𝗈𝗋 : ‌@manabook

‌ ‌❀ ❀ ❀

هروقت دلم می‌خواد صحبت کنم کسی نیست. 🌹

خیلی ترسناکه که می‌دونم هرچقدر هم اوضاع خوب نباشه، قراره چندماه دیگه حسرت همین روزا رو بخورم و دلم براشون تنگ بشه و توی بدبختی دست و پا بزنم.

اصلا بیاید حالا که نتونستم تابستون خوبی داشته باشم توقعاتم از تابستون رو بیخیال شم. ✨

‌می‌پرسد چرا زندگی می‌کنی ؟ می‌گویم نمی‌دانم دلیلم را مدتی‌ست گم کرده‌ام