03:50 ____ و من، اسیر همین حکمت‌ام. این‌که در بزرگ‌ترین دوست‌داشتن‌ها باید هزار بار مُرد، تا یک‌بار فهمید چرا نگاه‌ها از آغاز به پایان خیره می‌شوند.

«سیصـــد» سیصد نقطه‌ی روشن بر نقشه‌ی راهِ من. کم‌صدا ولی عمیق. سیصد تأییدِ بی‌طلب، سیصد "می‌بینمت". عدد نیستید .. ژرفای ادامه‌دادنمید.

من حقیقتاً و عمیقتاً با همه‌ی وجودم باز مشهد می‌خوام.

،، و عجیب است. آدم می‌تواند میان این‌همه انسان بایستد و باز هم هیچ‌کس را نداشته باشد. می‌تواند حرف داشته باشد، اما گوشی برای شنیدنش نه. درد داشته باشد، اما آغوشی برای آرام شدنش نه. گریه داشته باشد، اما شانه‌ای امن برای گریستنش نه. مسئله‌ این است. این‌که بفهمی جهان پر از آدمیزاد است، اما سهم تو "هیچ" است. این‌که بی‌پناهی چقدر می‌تواند بی‌انتها باشد. این‌که ..

هنوزم اون شبای گریه‌ی مستی رو یادم هست.

داره :))))))) بارون :)))))))) میاد :))))))))

البته در حد همون تف‌هایی هست که قبلاً بهش اشاره کردیم.

تموم شد 😂😂😂

اصلاً واسه این‌حجم از ابر صرف کرد در حد ۳۰ ثانیه محتویاتشو ببارونه؟ بابا به استهلاکش نمی‌ارزید.

‌کاش پیرتر بودم مثل ریشه‌ها؛ یا جوان تر بودم مثل شاخه‌ها. اینجا که من ایستاده‌ام فقط تبر می‌خورَد.

خیلی دارم جلوی خودمو می‌گیرم تا نسخه‌ی اصلیِ زوتوپیا منتشر بشه و این نسخه‌ی بی‌کیفیتِ فعلی رو نبینم. وای خدای من.