جالبه‌. قریب به ۶ سال گذشته و هنوز کسی متوجه مسئله‌ی پرواز ۷۵۲ نشده و فکر می‌کنن پدافند اشتباه عمل کرده. متاسفانه، اون موشک باید شلیک می‌شد. علتشم این بود که پرواز ۷۵۲، کلاً برای سقوط طراحی شده بود. یعنی اگر مورد هدف قرار نمی‌گرفت، سقوطش داخل تهران بود و بیشتر از دوبرابر آماری که شهید داشت، ما مردم‌رو از دست می‌دادیم و مشکل ایجاد می‌شد. هنوز هم بعد سال‌ها، من خبری از برخورد با عوامل اصلی اون جنایت ندیدم. هنوز هم برای همه سردار حاجی‌زاده مقصره و اون حرکت طلایی و اون از خود گذشتگی و اون مظلومیت هنوز می‌درخشه. چقدر این مرد پُر از عجایبه. چقدر جاش خالیه.

داستان اینه که شرکت اوکراینی مقصر بود. مجموعه فنی فرودگاه ایران اجازه پرواز نداد، امّا دو عامل موجب پرواز شد. یکی از اون‌ها فشار شرکت اوکراینی بوده که می‌گفته هزینه‌های سنگینی برای لغو این پرواز وجود داره و نباید این پرواز لغو/کنسل بشه و اصرار بر بلند‌شدن هواپیما داشته. یکی هم تائیدیه مسئول فنی خود هواپیما. که این فرد در هواپیما و پروازش نقش مشهود و واضح و مهمی داره. این فرد حتی اگر در آسمان و هواپیما، در حال پرواز هم باشه، اگر به خلبان دستور بده همون‌جا هواپیمارو متوقف کنه یا خاموش کنه (اصطلاح فنی و تخصصی‌شو نمی‌دونم) خلبان موظفه به حرفش گوش بده و باید انجام بده. مسئول فنی هم قبول نمی‌کنه و معقتد بر پرواز می‌مونه. اتفاقی که برای این هواپیما میوفته چاره‌ای جز پدافند نگذاشته. اگر این اتفاق نمیوفتاد (فعال شدن و واکنش نشون دادن پدافند در برابر هواپیما) هواپیما سقوط می‌کرد و شهریار و یک‌سوم تهران نابود می‌شد. پیوست: منبع.

چون وایبِ بارونِ بهار رو میده بهم.

سالتون پُر بار و پُر ثمر.

یزدی‌ها، میرچخماق می‌بینمتون. 🤍

یه سلام هم عرض می‌کنم به اون فامیلِ ساده‌ی عزیزم که تو جنگ‌دوازده روزه می‌گفت: «نه‌بابا، یزد ثبت جهانیه، اسرائیل اجازه نداره بهش حمله کنه.»

همه‌چیز حس خوبی داره‌. پرچم رو گرفتم بیرون از ماشین و پس‌زمینه‌ی این اتفاق رو نارنجیِ ابرهای دم غروب پُر کرده. محسن چاووشی داره «خلیج ایرانی» رو می‌خونه و منم باهاش هم‌خوانی می‌کنم. افطار مُهیاست و به سمت امیرچخماق در حرکتیم. امیرچخماقی که این‌روزها خونه‌ی دومِ ماست.

امسال موقع تحویل سال، به جای شلیک توپ، شلیک موشک داشتیم به قعر تل‌آویو. چه چیز باشکوه‌تر از این؟

میانگین هرچنلی رو باز می‌کنی: زدن، زددنننن، زددننننننینمسجثجث

لطفاً دیگه Error404 تکرار نشه.

کیفیتش یه‌طوریه. انگار داری قسمت اول سریال مختارنامه رو با کابل VGA تو سال ۱۳۸۵شمسی انتقال میدی به یه سیستم عتیقه.

امسال پُرحادثه ترین سال زندگی من بود. حیف از محدودیت حافظه، عدم کیفیت دوربین، مسائل و چالش‌هایی اعم از ریست شدن گوشی و از دست دادن عکس و فیلم‌ها و محدودیت ایتا. کاش می‌شد از امسال یک مستند کامل داشته باشم. با یه تدوین خوب. ولی تصمیم گرفتم با همون پِلن‌های محدود و رندوم، یه ادیت ساده بزنم و کنار بچینمشون و این‌جا به عنوان یک یادگاری و «آن‌چه‌گذشت» ثبتش کنم.