‌ما که جوانی نکردیم یعنی وقت و حوصله اش را نداشتیم ما سرمان شلوغ بود خیلی شلوغ به قدری فکر و مشغله رویِ سرمان سنگینی می کرد که درکِ درستی از سن و سال نداشتیم از نوجوانی جوری تعلیممان دادند که کل فکر و ذکرمان این کنکنورِ لعنتی بود محدودیت هایمان جوری بود که برای بیرون رفتن به ناچار و مجبور کوبیده میشد این جنسیتِ لعنتیمان به سرمان هنوز سنی نداشتیم که این عشقِ لعنتی آمد و کوبیده شد به زندگیمان و تلخش کرد و کل آرزوهایمان را شست و رُفت و برد اشک هایمان را زیر پتو در خلوت های یواشکی ریختیم که نبینند که طعنه نزنند هروقت خواستیم لباسی بخریم مویی رنگ کنیم وسیله ای بخریم باید اجازه همه را میگرفتیم که مبادا حرمت هایشان شکسته شود و کسی به دل ما نگاه نکرد که مبادا آبرویشان نرود انتخاب رشته کردیم و رفتیم دنبالِ علایق خانواده هایمان و این علاقه ی کوفتی ما که هیچ ما حتی کودکی هم نکردیم و خبری از آن تفریحای شاد دوران بچگی نبود چشم باز کردیم و پیر بودیم . . جوری شکستیم که زبانِ اعتراضمان بند آمد فریاد هایمان را در نطفه خفه کردیم مبادا گوش بقیه کَر شود و ما بشویم آویزانشان ‌ ما قربانیانِ لجن ترین بُرهه ی تاریخیم نسلِ جوانی هایِ بر باد رفته نسلِ بحران و بلا تکلیفی نسلی که بدونِ فریاد در دلِ آتشِ زمانه سوخت ما کم سن و سال ترین سالمندانِ تاریخیم.

...

مراحل روشنفکری در اروپا: • تحصیلات عالیه • مدارک معتبر • مطالعات گسترده • اطلاعات عمومی بسیار بالا • جامعه شناسی • نوشتن کتاب • نوشتن مقاله • نظریه های تایید شده • سفر به نقاط مختلف دنیا • شخصیت و انسانیت بالا • احترام به تمامی مذاهب و عقاید و.. مراحل روشنفکری در ایران: • کشیدن سیگار و خوردن قهوه • مخالفت با دین و مذهب • خواندن جملاتی چند از نیچه و... • طلاق گرفتن • موزیک خارجی گوش کردن • سفرهای مكرر به تایلند • مخالفت با چيزي كه بقيه موافقن • موافقت با چيزي كه بقيه مخالفن

با تنهایی کنار بیاید. تنهایی خوبه، تنهایی امنه، تنهایی شلوغ نیست، سروصدا نداره. وقت‌گیری نداره. آدمای سمی و تاکسیک نداره. تنهایی نگرانی (نکنه فلانی یچیزی بگه ناراحت شم؟) رو نداره. اعصاب خوردی نداره. تنهایی دیوار امن خودت، رشد و پیشرفتت و تمرکز روی خودت رو داره. تنهایی قشنگه باهاش کنار بیاید. دوسش داشته باشید. -سها.

دست او در دست من بود و دلش با این و آن.. #فاضل‌نظری

فکر میکنی حالت خوبه.منظم ورزش میکنی. غذای خوب و خوشمزه و خونگی میخوری. خوب میخوابی. به اندازه تفریح میکنی. به نظرت توی کارت پیشرفت کردی. کتاب خوب میخونی. فیلم خوب میبینی. دوستان خوبی داری. گفتگوهای سالمی با آدم‌ها داری. تصورت اینه که بالاخره کنترل زندگی رو در دست گرفتی که ناگهان با یک جمله‌ی ساده‌ و روزمره که حتی نمیدونی از کجاش ناراحت شدی پرت میشی ته چاه عمیق و تاریک افسردگی و تمام اضطراب‌ها و دودلی‌ها و نگرانی‌ها دوره‌ات میکنن. انگار هیچ‌وقت نرفته بودن. فقط یه جایی اون پشت مشت‌ها کمین گرفته و آماده شبیخون زدن بودن.

‏اگه تو جمع کسی حرفی زد و توجهی بهش نشد، تو توجه کن؛ اگه کسی سؤالی تو گروهی پرسید کسی جوابی نداد تو حداقل بگو نمی دونم، اگه تو جمع یکی پرید وسط حرف کسی بعدش تو دوباره بپرس و بحثشو ادامه بده؛ اگه کسی عکسشو گذاست دیدی کامنت نداره، تو بذار بگو زیبایی. نذاریم کسی فکر کنه دیده نمی شه

هر موضوعی رو گفتم خدانکنه، دارم فول اچ دی تماشاش میکنم

به ادمای خونسرد،بیخیال،شل،بدون استرس واقعا حسودیم میشه ‏ماها که هم استرسی هستیم هم عجول هم زود عصبی میشیم واقعا گناه داریم.

زندگی را ورق بزن هر فصلش را خوب بخوان با بهار برقص با تابستان بچرخ در پاییزش عاشقانه قدم بزن با زمستانش بنشین و چایت را به سلامتیِ نفس کشیدنت بنوش مبادا زندگی را دست نخورده برای مرگ بگذاری... «سیمین‌بهبهانی»

اونجایی‌که‌شاملو‌میگه : چه‌بگویم؟ سخنی‌نیست. دقیقا‌همونجام...!