زندگی نه پیازه که لایه لایه باشه نه لیموشیرین که زود تلخ شه یکم صبر کنی متوجه میشی که زندگی یه بادمجونه بزرگه

_

‏تو نباشی درسام هستن.

ما؟ در آرزویِ یک نفسِ بی‌غمانه‌ایم.

من درونگرا ترین فرد جمع برونگراهام و برونگرا ترین فرد جمع درونگراها.

ببینید کی اینجاست؟دوست خوبم، استرس.

‏اشك عزيزم، ‏وقتی موضوع جديه و من دارم به شدت بحث مي‌كنم و عصبانی ام و حق با منه و بايد محكم باشم گوله گوله نريز. نريز. ‏گوه می‌زنی به همه چی.

کاش کمی فقط کمی خونسرد بودم.

تصور کن با موهای قهوه ایت داری توی خیابون را می‌ری و پچ‌پچ دو نفرو پشت سرت می‌شنوی که می‌گن، وای چه موهای آبی خز و زشتی داره، موهای آبیش شرم اوره. با این رنگ مو شبیه بازنده ها شده. خب ریکت تو چیه؟ هیچی. چون موهات آبی نیست. توجهی نمی‌کنی و رد می‌شی. می‌خواستم بگم مردم همه ی حرفاشون همینه. هر حرفی که می‌زنن تو نیستی. تو بازنده نیستی. ناکافی نیستی. زشت نیستی. حوصله سر بر نیستی. خجالت اور نیستی. پس توجهی نکن و رد شو. اونا با حرفای چرتشون تنها چیزی که نشون می‌دن زشتی ذهن و ذات خودشونه. باید برن به جهنم عزیزم. لایق توجه و تاثیر گذاری نیستن.

می‌گفت شاید اگه اون شب یکی بهش لبخند میزد، نمی‌مرد.

حتی حیفم میاد ماژیک فسفریم و برای خط کشیدن تو کتاب دفاعی هدر بدم.

نشد بشیم همشگی ما... -مَنِ اَحمَق-