من هرچقدرم هارت و پورت کنم تهش برمیگردم پیش خودخودت.

اون گریه هایی که فردا صبحش زیر چشمات چاله درست میشه واقعا مورد علاقه‌ منن.

خسته شدم از اینکه انقدر نقش آدم خوب و ایده‌آل همه رو بازی کردم درحالی که من ذاتا نادوست‌داشتنی‌ام.

سیب‌زمینی سرخ‌ کرده نیستید، نمیشود برایتان مرد.

وقتی میبینم فقط منم که برای نگهداشتن و درست کردن روابطم انقدر تلاش میکنم و حرص و جوش میخورم اما بقیه به هیچ جاشون نیست دلم میخواد ول کنم و از پیش هرچی آدمه برم. شاید فقط الکی اهمیت میدم؟

حس میکنم برای هیچکس وجود ندارم، انگار تو زندگی یه نقش فرعی‌م که بعد از ایفای نقشش از دور زندگی کردن بقیه رو نگاه میکنه.

دستمون شکست انقدر نوشتیم و نوشتیم، آخرشم فقط جوهرمون تموم شد و پناه آوردیم به گریه.

در این حد خدا منو زده که ده دقیقه خوابم میبره و به اندازه صدسال کابوس میبینم.

شاعر میگه که آدما عوضی‌ان تو عوضی‌تر ولی به‌نظرم تو از اونا هم عوضی‌تری.

از کارای هولهولکی متنفرم و کل زندگیم درحال حاضر داره بر این محور میگرده، انگار تو صدسالم برنامه بریزی دیقه نود یکی هست که گند بزنه به همه چیز و اون لحظه تو فقط میتونی از خودت یه‌چیزی_معمولا افتضاح_ دربیاری.