وقتی میبینم فقط منم که برای نگهداشتن و درست کردن روابطم انقدر تلاش میکنم و حرص و جوش میخورم اما بقیه به هیچ جاشون نیست دلم میخواد ول کنم و از پیش هرچی آدمه برم. شاید فقط الکی اهمیت میدم؟

حس میکنم برای هیچکس وجود ندارم، انگار تو زندگی یه نقش فرعی‌م که بعد از ایفای نقشش از دور زندگی کردن بقیه رو نگاه میکنه.

دستمون شکست انقدر نوشتیم و نوشتیم، آخرشم فقط جوهرمون تموم شد و پناه آوردیم به گریه.

در این حد خدا منو زده که ده دقیقه خوابم میبره و به اندازه صدسال کابوس میبینم.

شاعر میگه که آدما عوضی‌ان تو عوضی‌تر ولی به‌نظرم تو از اونا هم عوضی‌تری.

از کارای هولهولکی متنفرم و کل زندگیم درحال حاضر داره بر این محور میگرده، انگار تو صدسالم برنامه بریزی دیقه نود یکی هست که گند بزنه به همه چیز و اون لحظه تو فقط میتونی از خودت یه‌چیزی_معمولا افتضاح_ دربیاری.

ممنون دستتون درد نکنه، حتما راجبش گریه میکنم.

یارو گفت این سیاهیا چیه زیر چشمت؟ دلم میخواست بهش بگم آقا غم، بی‌خوابی، معده درد، سردرد، گریه، کوفت و زهرمار.

این پسرا چشونه جدی؟ چرا تا دو روز حواست ازشون پرت میشه پنج متر میره رو قدشون؟ نشسته بودم یگوشه رو صندلی غصه‌ های خودمو میخوردم یهو دیدم یه‌نفر به هیبت غول داره بدو میاد سمتم و میگه فاطمه چیپس میخوای؟ نگو همونیه که تو بچگی من تر و خشکش میکردم. جل‌الخالق.