بنده اکثر مواقع در انتخاب دوست مسابقه کی از همه تاکسیک تر و بی‌معرفت تره رو برگزار میکنم و برنده رو میزارم رو سرم حلوا حلوا میکنم.

حالا من هرچقدرم بگم از آدما و تماس‌فیزیکی متنفرم آخرش بنده‌ ی بوجی‌موجی شدن هستم و با یک نوازش بر کله‌م خر میشم، تازه غم‌ عالم هم یادم میره.

تو بزار پلکات رو ببوسم بعدش بزار هرجایی خواستی برو.

دلم یه عالیه میخواد که باهاش دوست شم. عالیه ها خیلی مهربونن، همش بهت لبخند میزنن، خیلی میفهمن، آرومن دنبال کارای هیجانی نیستن، میشه کنارشون ساکت بشینی سرتو بزاری رو پاشون نازت کنن، همیشه کلی کتاب جدید دارن، تو دوراهی قرارت نمیدن و درکل خیلی آدم های قلب‌قلبی ای هستن.

تو برام مثل اون چای کیسه‌ایایی هستی که شب امتحان دیقه به دیقه سرمیکشم.

فرقی نداره من هشت‌شب برم تو تخت یا دوازده‌شب درهرصورت با کلی مکافات سه‌شب خوابم میبره و صبح بدجوری چشمام ضجه‌زنون هستن.

متنفرم از اینکه تا یکم حس اشتیاق برای چیزی درونم زنده میشه این حس لعنتی تنفر از خود چنگ میندازه به گلوم که تو غلط کردی ذوق کردی، کاش بفهمه من انقد بدبختی دارم که براش وقت ندارم و ولم کنه، خسته شدم انقدر همه چی‌رو کوبید تو فرق‌سرم و تنها نشوندم یگوشه، کاش بزاره یه دودیقه خودمو دوس داشته باشم.

زیاد یاوه میگویم گره بزن زبانم را، زیاد از تو مینوشم بگیر استکانم را بگیر هرچه را دارم؛ ببخش هر چه را داری مریض حالیم خوش نیست، نه خواب راحتی دارم نه مایلم به بیداری. [ درون ما تفاوت هاست تو مبتلا به درمانی نه من دچار بیماری ]

آقای اسنپی ما آهنگای شمارو داریم زندگی میکنیم.

شمارو نمیدونم ولی من یکی که ترجیح میدم بشینم یه جا فقط گول چشم سیاهشو بخورم.