تو برام مثل اون چای کیسه‌ایایی هستی که شب امتحان دیقه به دیقه سرمیکشم.

فرقی نداره من هشت‌شب برم تو تخت یا دوازده‌شب درهرصورت با کلی مکافات سه‌شب خوابم میبره و صبح بدجوری چشمام ضجه‌زنون هستن.

متنفرم از اینکه تا یکم حس اشتیاق برای چیزی درونم زنده میشه این حس لعنتی تنفر از خود چنگ میندازه به گلوم که تو غلط کردی ذوق کردی، کاش بفهمه من انقد بدبختی دارم که براش وقت ندارم و ولم کنه، خسته شدم انقدر همه چی‌رو کوبید تو فرق‌سرم و تنها نشوندم یگوشه، کاش بزاره یه دودیقه خودمو دوس داشته باشم.

زیاد یاوه میگویم گره بزن زبانم را، زیاد از تو مینوشم بگیر استکانم را بگیر هرچه را دارم؛ ببخش هر چه را داری مریض حالیم خوش نیست، نه خواب راحتی دارم نه مایلم به بیداری. [ درون ما تفاوت هاست تو مبتلا به درمانی نه من دچار بیماری ]

آقای اسنپی ما آهنگای شمارو داریم زندگی میکنیم.

شمارو نمیدونم ولی من یکی که ترجیح میدم بشینم یه جا فقط گول چشم سیاهشو بخورم.

خواب رو به کل پلنایی که با ذوق کلی برنامه‌ریزیشون کردم ترجیح میدم.

این پروسه عزیز شدن آدما هم خیلی عجیبه ها، نشستی داری زندگیتو میکنی یهو میبینی طرف نشسته گوشه دلت داره واست بای بای میکنه.

میگفت مشکل از شباست، خدا هرچی غریبیه ریخته تو شب، اون‌موقعست که آدم غصه‌عالم میریزه سرش، درد تو هم همین شب‌بیداریاته، زودبخواب اون‌وقته که هیچکدوم از‌این چیزا سراغت نمیان. خبر نداشت شبیخون اصلی واسه وقتیه که خورشید وسط آسمونه و آدم ‌و عالم دوروبرم، منتها چون اون موقع جایی برای تسکین نیست آدم کاری ازش جز لبخندهای تصنعی برنمیاد. اما شب که میشه تو میتونی بری یه‌گوشه کنج خودت انقدر فکر کنی و انقدر فکرکنی که یا خوابت ببره یا بمیری که درهرحال تسکینه.

تو شیراز روابط خود_دوست داری با دوست من که دوست داره با دوست تو دوست بشه دوست بشی _ هست.