زیاد یاوه میگویم گره بزن زبانم را، زیاد از تو مینوشم بگیر استکانم را بگیر هرچه را دارم؛ ببخش هر چه را داری مریض حالیم خوش نیست، نه خواب راحتی دارم نه مایلم به بیداری. [ درون ما تفاوت هاست تو مبتلا به درمانی نه من دچار بیماری ]

آقای اسنپی ما آهنگای شمارو داریم زندگی میکنیم.

شمارو نمیدونم ولی من یکی که ترجیح میدم بشینم یه جا فقط گول چشم سیاهشو بخورم.

خواب رو به کل پلنایی که با ذوق کلی برنامه‌ریزیشون کردم ترجیح میدم.

این پروسه عزیز شدن آدما هم خیلی عجیبه ها، نشستی داری زندگیتو میکنی یهو میبینی طرف نشسته گوشه دلت داره واست بای بای میکنه.

میگفت مشکل از شباست، خدا هرچی غریبیه ریخته تو شب، اون‌موقعست که آدم غصه‌عالم میریزه سرش، درد تو هم همین شب‌بیداریاته، زودبخواب اون‌وقته که هیچکدوم از‌این چیزا سراغت نمیان. خبر نداشت شبیخون اصلی واسه وقتیه که خورشید وسط آسمونه و آدم ‌و عالم دوروبرم، منتها چون اون موقع جایی برای تسکین نیست آدم کاری ازش جز لبخندهای تصنعی برنمیاد. اما شب که میشه تو میتونی بری یه‌گوشه کنج خودت انقدر فکر کنی و انقدر فکرکنی که یا خوابت ببره یا بمیری که درهرحال تسکینه.

تو شیراز روابط خود_دوست داری با دوست من که دوست داره با دوست تو دوست بشه دوست بشی _ هست.

این آدم ورژن به حقیقت پیوسته رویاهای من بود و دیدنش چه‌قدر حس عجیب و دوری از ذهنیات من داشت، یعنی تهش همینه و همین؟

از لحظه ای که شروع به خوندنش کردم یه بغض گنده ته گلوم درحال رشد بود که هرلحظه بیشتر دلش میخواست بترکه، چند صفحه آخر دیگه طاقت نیوردم، همینکه یه قطره اشک افتاد پایین و قفسه سینم مچاله مچاله شد یجوری همه چیز چرخید که از خنده به گاز گرفتن دستم افتادم و اون لحظه اشک قاطی لبخندی که کنار نمیرفت برای من یادآور بهترین روزهای زندگیم بود و ای کاش همیشه آخرش اشکی که تو لبخند محو میشه باشه.

وسط روزمرگی و کوفت و زهرمار، وسط کلی امتحان، تست زدنا و جزوه فرستادنا، لا‌به‌لای خلاصه‌نویسی‌ها، اون یدونه آهنگ یواشکی، اونکه کاش هیچوقت نبینیش، مال تو. مال هروقت که غصت‌ گرفت. مال هروقت که تنها شدی. مال هروقت که خسته بودی. [برای وقتی که هیچ ریشه ای دیگه سبز نشد]

کاش یه فرد ماشین‌دار بیاد تا باهم دوستی مسالمت آمیز برقرار کنیم و شبا بریم دور دور، مثلا اون رانندگی کنه منم آهنگای قشنگ‌قشنگ بزارم براش.