تو شیراز روابط خود_دوست داری با دوست من که دوست داره با دوست تو دوست بشه دوست بشی _ هست.

این آدم ورژن به حقیقت پیوسته رویاهای من بود و دیدنش چه‌قدر حس عجیب و دوری از ذهنیات من داشت، یعنی تهش همینه و همین؟

از لحظه ای که شروع به خوندنش کردم یه بغض گنده ته گلوم درحال رشد بود که هرلحظه بیشتر دلش میخواست بترکه، چند صفحه آخر دیگه طاقت نیوردم، همینکه یه قطره اشک افتاد پایین و قفسه سینم مچاله مچاله شد یجوری همه چیز چرخید که از خنده به گاز گرفتن دستم افتادم و اون لحظه اشک قاطی لبخندی که کنار نمیرفت برای من یادآور بهترین روزهای زندگیم بود و ای کاش همیشه آخرش اشکی که تو لبخند محو میشه باشه.

وسط روزمرگی و کوفت و زهرمار، وسط کلی امتحان، تست زدنا و جزوه فرستادنا، لا‌به‌لای خلاصه‌نویسی‌ها، اون یدونه آهنگ یواشکی، اونکه کاش هیچوقت نبینیش، مال تو. مال هروقت که غصت‌ گرفت. مال هروقت که تنها شدی. مال هروقت که خسته بودی. [برای وقتی که هیچ ریشه ای دیگه سبز نشد]

کاش یه فرد ماشین‌دار بیاد تا باهم دوستی مسالمت آمیز برقرار کنیم و شبا بریم دور دور، مثلا اون رانندگی کنه منم آهنگای قشنگ‌قشنگ بزارم براش.

خلاء بین انگشتانت آرزوی دست من است.

چرا آدم نمی تونه مثل لاکپشت یک خونه روی شونه‌اش داشته باشه که وقتی از مردم ناراحت شد بره داخلش؟

بیشتر از هرچیزی میترسم که بخوابم و صبح بفهمم که این آدم رو جدی‌جدی دوست دارم. روابط انسانی خیلی ترسناک و غیرقابل پیش‌بینیه، کاش آدم‌ها منو با یه‌بسته فاموتیدین و استامینوفن به حال خودم ول کنن.

مشکل اینه که من حتی نمیدونم به چی برای خوب بودن نیاز دارم. خواب؟ گربه؟ سریال؟ خودکشی؟ نوشتن؟ حمام؟ آهنگ؟ حرف زدن؟ سالاد؟ ژلوفن؟ بغل؟ لباس؟ دوست؟ کتاب؟ گریه؟ نوشابه؟ واقعا نمیدونم.

کاش قبل اینکه آدمارو به صحبت بگیرم یه نفر بزنه تودهنم و یادم بیاره که چرندیات تکراری تو برای بقیه جالب نیست، لطفا فقط قورتشون بده و وقتشون رو تلف نکن.

آقای سعدی مگه قرار نبود هرنفسی که فرو میرود ممد حیات باشه؟ پس چرا برای ما خنجری در قلب و شرحه‌شرحه کننده جگر بود؟ آخرش از سنگینی این بختکه خفه میشم.