این روزها در عین سخت بودن و با چنگ دندون گرفتنشون حس زنده بودن دارن، و نمیدونم چرا همیشه این آخرین لحظه‌هاست که دوست‌داشتنی‌اند.

امروز خیلی _آقا یه "🎀" مارو نجات داد_ بود.

"محدثه یعنی عشق، لطفا جنگ نکنید"

یه سری چیزها رو برای چیزهایی فدا کردم که دیگه از درست بودنش مطمئن نیستم، فقط میدونم که دلم میخواد تموم بشم.

بس جدی

از کارای اداری سه بار متنفرم.

اصلا نمیدونم به تهش می‌ارزه یا نه ولی امیدوارم سال بعد این پیام رو ریپلای بزنم و بگم بله می‌ارزید.

یکم دیگه خودمو با خودم تنها بزارم غرق بد چیزایی میشم.

مشکل این جاست که من دقیقا میدونم داره چی‌میشه، دقیقا میدونم باید چیکار کنم، حتی توی ذهنم هم تا انجامش دادنش میرم ولی دریغ از ذره ای حرکت، انگار نمیشه‌ست، انگار باید وایستم اینجا و له بشم تا به خودم بیام بلکه قدم از قدم بردارم. بدم میاد از اینکه انقدر بی‌عار به‌نظر میام درحالی که از درون دارم ذره ذره خورده میشم، از اینکه باید برای "هیچی نامطئن پیشرو" انقدر به چالش کشیده بشم.