_رفت ُ این آشیانه ، خالی ماند .

[ تراپی ؟ نه ممنون ، میرم نوشابه میخورم ]

_احتمالا وقتی دردا حمله میکنن بهت ، من خیلی دور از توعم ؛ زیر دردایِ خودم . [ فقط یادت نره ، تو واینسادی یِ نفره ]

حوصله هیچکدوم از کلاسا و پلنا و برنامه هایی ك ِ به شدت پشت سرهم برایِ خودم ریختم رو اصلا ندارم و اگه این نیمچه احساس ِ مسئولیت پذیریِ افراطی‌م نبود قطعا میزدم زیر همشون و قیدشونو میزدم ، کاش انقد یهویی تصمیم نمیگرفتم ك ِ تابستون‌م رو مُفید یا درواقع زهرمآر واقع کنم ؛ بابا مگه بیکاری و هیچ کاری نکردن چشه که من این حکومت نظامی رو برایِ خودم راه انداختم ؟ لعنتی از شنبه باید رأس هفت صبح بیدار شم ، کارایِ عقب موندمم که به حول قوه الهی تمومی نداره . *یِ بدبخت ِ بیچاره

_از همین تریبون من غلط بکنم تو قسمت هماهنگی مسئولیت قبول کنم . *گریه می‌آید مرا

_ مقوله یِ عجیبی به‌نام تضاد شدیدا خفت‌م کرده ؛ تا حدی ك ِ هر حرفی میزنم زیر دوثانیه پشیمون میشم یا نقضش میکنم .

_ تحت فشار قرار دادنِ خودم دیگه برام شده یِ لازمه حیات ؛ با اینکه جونم درمیره‌آ ولی اگه تحت فشار نباشم حس میکنم یِ چیزی کمه ، خلاصه ك ِ عقلِ سلیم داشتن هم آرزوست .

_ من این مدلی‌‌ام ك ِ تویِ دیدار با آدما در لحظه اول اگه ذهنِ مریض‌م احساس ِنا‌امنی روانی کنه تو کُل وجودم آژیر خطر کشیده میشه و تو اون دیدار علاوه براینکه کاملا لال میشم ، یِ دیوار امنیتی قوی دور خودم و احساسات‌م میکشم ؛ و خب این واقعا مُضحکه چون ذهن‌م همیشه دلیلایِ خیلی مسخره ای برایِ آژیر خطر کشیدن ارائه میده البته بلعکسش هم هست .

[مُردم از بس همه رو دلداری دادم و خودم خفه خون گرفتم ، مُردم]

*دنج بودن اینجا عجیب به دلم نشسته .

_‏دیگر انرژی لازم برای دوستی‌های بی‌معنی، تعاملات اجباری و مکالمه‌های غیرضروری را ندارم . [مُعین ِدهاز]