_ تحت فشار قرار دادنِ خودم دیگه برام شده یِ لازمه حیات ؛ با اینکه جونم درمیره‌آ ولی اگه تحت فشار نباشم حس میکنم یِ چیزی کمه ، خلاصه ك ِ عقلِ سلیم داشتن هم آرزوست .

_ من این مدلی‌‌ام ك ِ تویِ دیدار با آدما در لحظه اول اگه ذهنِ مریض‌م احساس ِنا‌امنی روانی کنه تو کُل وجودم آژیر خطر کشیده میشه و تو اون دیدار علاوه براینکه کاملا لال میشم ، یِ دیوار امنیتی قوی دور خودم و احساسات‌م میکشم ؛ و خب این واقعا مُضحکه چون ذهن‌م همیشه دلیلایِ خیلی مسخره ای برایِ آژیر خطر کشیدن ارائه میده البته بلعکسش هم هست .

[مُردم از بس همه رو دلداری دادم و خودم خفه خون گرفتم ، مُردم]

*دنج بودن اینجا عجیب به دلم نشسته .

_‏دیگر انرژی لازم برای دوستی‌های بی‌معنی، تعاملات اجباری و مکالمه‌های غیرضروری را ندارم . [مُعین ِدهاز]

_خسته شدم ، بخدا که ازین صمیمیت تصنُعی و لبخند هایِ مُضحک خسته شدم .

_متنفرم از آدمایی که هرچی دلشون میخاد میگن ، بعد یِ عزیزمم میندازن تنگش که خدای نکرده ناراحت نشیم .

_انقد فضایِ گوشیم و کاراش برام تکراری و خسته کننده شده ك ِ دلم میخاد بندازمش جلویِ سگ .

"انقدری دوست دارم که میخام سُرمه چشمات بشم"

_ولی امشب یِ سری چیزا تو پیوی من و زهرا رد ُ بدل شد ك ِ ۱۰۰ بزنید به کارتم پخششون نکنم .

_چقد بدم میاد ازینایی که خودشونو چس میکنن ، اه اه .