تا صبح قیامت بر هلهله‌کنندگان شب ِ۹ اسفند لعنت.

حاج‌مهدی رسولی استاد تو برزخ گذاشتن آدم‌هاست.

_

همیشه می‌گویند چای ، خستگی ِآدم را از تن می‌برد .. اما از امروز ، هر بار که چای را به لب می‌رسانم ، چشمم که به جملۀ [ حالا وقتِ چاییه ] می‌افتد ، بغض زودتر از چای به گلویم می‌رسد. بعد دیگر چیزی از گلویم پایین نمی‌رود جز داغ ِآن صدا ؛ داغی که محکومم جرعه‌جرعه ، با هر فنجان چای فرو بدهم .. و انگار قرار است مِن بعد هر بار که چای می‌نوشم ، یک‌بار دیگر عزادار ِهمان صدا شوم. و این یعنی که من روزی هزاران بار خواهم مُرد=)))))))

؛ آمدی جانم به قربانت ، ولی بی جان چرا ؟

واژهٔ [ قائد ] ، تا ابد پژواک ِتلخ ِآن لحظه‌ای‌ست که دنیا بر سرم خراب شد.

کسی که کشت امام مارا ، چرا نکشیم ؟ که ننگ ماست اگر قاتل تو را نکشیم ؛ از این به بعد کفن جای ِجامه بر تن ماست ؛ قسم به خون ِتو قتل ترامپ گردن ماست .. - ما با آمریکا پدرکشتگی داریم .

نمی‌دونم‌ کی انقدر‌ صبور و مصیبت‌زده‌ شدم که با جملهٔ “می‌خوان‌ آقامونو تشییع کنن” نمیمیرم

_

بر دوش ، پیکرش به ادب می‌برند خلق ؛ آن که سه روز پیکر ِجدش به خاک بود .. لا یَوم کَیومکِ یا اباعبدلله.

منم همینطور مرد ؛ منم همینطور ..

من نتونستم اونجوری که باید ، اونجوری که در شأن شما بود برای شما عزاداری کنم ، حتی نتونستم درست واست گریه کنم ، حتی رفتنت رو باور نکر‌دم ، فقط هر دفعه عکس یا فیلم‌هاتو می‌بینم یه قطره از گوشه چشمم می‌چکه پایین ؛ حالم بده سید ِعزیزم ، و شما خیلی به دعا اعتقاد داشتی ، دعام کن ، این فرزند ِکوچک کم‌توانت رو دعا کن ، من به دعات خیلی نیاز دارم عزیزدلم ، پیش سیدالشهدا و مولا یادم کن آقاجان:))))