🔻چه طبس، چه خارک 🇮🇷 متسا | مرجع ترویج سواد امنیتی @matsa_ir

▪️واکنش کاربران خارجی درباره شعارنویسی سپاه روی موشک‌های ایرانی: ‌ «تاکنون هیچ کشوری در جهان نتوانسته است بر ماشین پروپاگاندا و تبلیغات ایالات متحده غلبه کند و در سال‌های آینده نیز نخواهند توانست! اینکه چگونه ایران توانسته است این کار را با موفقیت انجام دهد، هم در محافل دانشگاهی و هم در محافل دفاعی مورد مطالعه قرار خواهد گرفت». ‌ 🇮🇷 متسا | مرجع ترویج سواد امنیتی ‌ @matsa_ir

توضیحات افسر اطلاعاتی اسبق ارتش آمریکا در مورد حمله به مدرسه میناب 🇮🇷 متسا | مرجع ترویج سواد امنیتی @matsa_ir

اصطلاح «تقویت مصنوعی محبوبیت» یا Astroturfing به عملی اشاره دارد که در آن یک سازمان، شرکت، دولت یا گروه سیاسی تلاش می‌کند ظاهری از حمایت مردمی و خودجوش ایجاد کند، در حالی که این حمایت در واقع به‌طور سازمان‌یافته و از بالا طراحی و هدایت شده است. در این روش، فعالیتی که در اصل توسط یک بازیگر قدرتمند برنامه‌ریزی شده، به شکلی ارائه می‌شود که گویی از دل جامعه و به صورت طبیعی شکل گرفته است. واژه Astroturfing از نام یک برند چمن مصنوعی به نام AstroTurf گرفته شده است و به همین دلیل به‌عنوان استعاره‌ای برای فعالیت‌هایی به کار می‌رود که شبیه «جنبش مردمی واقعی» به نظر می‌رسند اما در واقع مصنوعی هستند. هدف اصلی این تکنیک ایجاد تصور وجود حمایت گسترده اجتماعی برای یک ایده، سیاست، روایت یا محصول است. بازیگران پشت چنین کمپین‌هایی تلاش می‌کنند افکار عمومی را تحت تأثیر قرار دهند، فضای گفت‌وگوی عمومی را جهت‌دهی کنند یا به تصمیم‌گیران سیاسی این پیام را منتقل کنند که یک مطالبه خاص از حمایت گسترده مردم برخوردار است. در برخی موارد نیز این روش برای مدیریت یا منحرف کردن بحث‌های آنلاین و تقویت یک روایت خاص در فضای رسانه‌ای استفاده می‌شود. ؛Astroturfing معمولاً از مجموعه‌ای از روش‌ها و ابزارها بهره می‌برد. یکی از رایج‌ترین روش‌ها این است که بازیگران پشت این عملیات اقدام به ایجاد مطالبه‌گری‌های ظاهراً مردمی می‌کنند؛ که در واقع توسط شرکت‌ها، گروه‌های فشار یا بازیگران سیاسی ایجاد یا تأمین مالی شده‌اند. در برخی موارد نیز از افراد تأثیرگذار یا اینفلوئنسرها استفاده می‌شود که بدون افشای مستقیم حمایت مالی یا ارتباط سازمانی، از یک روایت، سیاست یا محصول حمایت می‌کنند. 🇮🇷 متسا | مرجع ترویج سواد امنیتی @matsa_ir

🔰 دستورالعمل عملیاتی حفاظت از زیرساخت داده در شرایط بحران 🇮🇷 متسا | مرجع ترویج سواد امنیتی @matsa_ir

♦️از کلنگِ مدینه تا موشکِ واشنگتن (به مناسبت ۸ شوال سالروز تخریب قبور ائمه بقیع علیهم السلام )👆 واقعه جانسوز تخریب قبور ائمه بقیع (ع) در هشتم شوال، تنها یک ورق از تاریخِ سیاهِ سلفی‌گری نیست؛ بلکه آغاز سناریوی «هویت‌زدایی» از جهان اسلام بود که امروز در قالب هم‌پیمانیِ راهبردی ریاض و واشنگتن بازتولید شده است. ▫️بازخوانی پرونده بقیع نشان می‌دهد که ریشه‌ی تخریبِ بناهای الهی در حجاز با ریشه‌ی تخریبِ امنیت در بلاد اسلام راستین، از یک آبشخورِ استکباری سیراب می‌شود. صد سال پیش، زمانی که نخستین کلنگ‌های کینه بر مزار مطهر آل‌الله (ع) در بقیع فرود آمد، بسیاری آن را تنها یک تندروی مذهبی قلمداد کردند. اما حقیقتِ ماجرا، فراتر از یک ویرانیِ ساختمانی بود؛ آن روز، پروژه «اسلامِ بی‌خطر برای استعمار» یا همان «اسلام آمریکایی» کلید خورد. بقیع ویران شد تا حافظه‌ی تاریخی مسلمانان از ریشه‌های اصیلِ مبارزه و عدالت‌خواهی تهی شود. 🔸نکته اول؛ یک ریشه و دو جنایت: امروز در نیمه اول سال ۱۴۰۵، تاریخ به شکل هولناکی در حال تکرار است.تفکری که دیروز بقاع متبرکه را برنمی‌تابید، امروز «اقتدارِ شیعه» و ایستادگیِ ملت ایران را برنمی‌تابد.همکاری‌های بی‌پرده‌ی نظام سعودی با ایالات متحده در جریان تجاوز اخیر به حریم هوایی و خاکی ایران اسلامی، اثبات کرد که مدعیانِ «خادمی الحرمین»، در عمل به «جاده‌صاف‌کنِ ابلیس» تبدیل شده‌اند.سکوت و همراهیِ لجستیکی ریاض در فاجعه‌ی اسفندماه گذشته (۱۴۰۴) که منجر به شهادتِ علمدارِ مقاومت، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای گردید، ادامه‌ی همان کلنگ‌زنی‌های بقیع است؛ با این تفاوت که این‌بار به جای سنگ و کلوخ، «امنیت و عزتِ امت اسلام» هدف قرار گرفته است. 🔸نکته دوم؛ خیانت به تمدن اسلامی در سایه‌ی آمریکا: عربستان سعودی با گره زدن سرنوشت خود به هژمونیِ در حال افولِ آمریکا، عملاً در جبهه‌ی مقابلِ تمدن نوین اسلامی ایستاده است.آن‌ها تصور می‌کنند با تخریبِ نمادهای شیعی در گذشته و تضعیفِ پایگاهِ مقاومت در حال حاضر، می‌توانند بر موجِ تحولات منطقه سوار شوند. اما غافل از آنکه شهادتِ بزرگانی چون رهبر فقید انقلاب و طلوعِ مدیریتِ هوشمندانه و مقتدرانه‌ی حضرت آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای (دامت‌برکاته)، نشان داد که مکتبِ اهل‌بیت (ع) با «ویرانی» از بین نمی‌رود، بلکه صیقل می‌خورد. 🔸نکته سوم ؛ فرجامِ بقیع و هندسه‌ی نوین قدرت: بقیع، امروز بیش از آنکه یک مزارِ تخریب‌شده باشد، یک «نمادِ سیاسی-معنوی» است. بقیع به ما یادآوری می‌کند که دشمن از «تجمعِ حولِ محورِ حق» هراس دارد. جبهه متحدِ سعودی-آمریکایی-صهیونیستی با تجاوز اخیر خود، به دنبالِ ویرانیِ «بقیعِ امنیتِ ایران» بود، اما رویش‌های نوینِ انقلاب و انسجامِ ملی پس از آن فاجعه، نشان داد که اراده‌ی الهی بر بقایِ حق استوار است. ما در فروردین ۱۴۰۵، در حالی به سوگ بقیع می‌نشینیم که ایمان داریم همان‌گونه که هندسه‌ی قدرت در جهان به نفع مقاومت در حال تغییر است، روزی نه چندان دور، غبارِ غربت از بقیع زدوده خواهد شد. آن روز، نه تنها بارگاهِ ملکوتی ائمه (ع) در مدینه بنا خواهد شد، بلکه بساطِ کسانی که با تکیه بر دیوارِ سستِ آمریکا به آرمان‌های اسلام پشت کرده‌اند، برای همیشه برچیده خواهد شد. بقیع، فراتر از یک سوگواری، یک «تکلیفِ تمدنی» است؛ تکلیفی که با خونِ شهدای اخیرِ ایران، میثاقی دوباره بسته است. 🇮🇷 متسا | مرجع ترویج سواد امنیتی @matsa_ir

🇮🇷 متسا | مرجع ترویج سواد امنیتی @matsa_ir

⭕️ نمونه‌هایی از پوشش‌های استارلینک استفاده‌شده توسط جاسوسان و تروریست‌ها؛ در صورت مشاهده با ۱۱۳ و ۱۱۴ تماس بگیرید. 🇮🇷 متسا | مرجع ترویج سواد امنیتی @matsa_ir

در هم شکستن یک افسانه 🇮🇷 متسا | مرجع ترویج سواد امنیتی @matsa_ir

🇮🇷 متسا | مرجع ترویج سواد امنیتی #سخن_روز @matsa_ir

📣 وطن‌وندی تاملی مفهومی بر ایستادگی انسان ایرانی در بزنگاه‌های تاریخی 🔹در روزگاری که سایه سنگین جنگ بر سر ایران افتاده است، مرزبندی‌های آشنای سیاسی و اجتماعی کارکرد خود را از دست می‌دهند و گسل‌های تازه‌ای در لایه‌های جامعه شکل می‌گیرد. این مرزهای جدید، دیگر براساس ادعاها یا تعلقات سیاسیِ روزمره تعریف نمی‌شوند؛ بلکه معیار اصلی در اینجا «ایستادن» است؛ ایستادن در لحظه‌ای که حضور داشتن و ماندن، با هزینه و خطر همراه است. در دل همین تجربه زیسته و دشوار است که می‌توان از تولد مفهومی تازه سخن گفت: وطن‌وند. 🔹 وطن‌وند، مفهومی فراتر از تعریف حقوقی و مدنی شهروند است. شهروندی، مفهومی حقوقی-اداری است که بیش از هر چیز به جغرافیا و اوراق هویتی گره خورده است، اما وطن‌وندی، یک موقعیت اخلاقی و انتخابی آگاهانه برای پاسداری از موجودیت خانه است. وطن‌وند کسی است که در کوران بحران‌ها، وطن را ترک نمی‌کند؛ نه به‌لحاظ فیزیکی، نه در ذهن و نه در موضع‌گیری‌هایش. 🔹 در شرایط جنگی اخیر، این تمایز به‌طور عینی خود را نشان داده است. شکاف اصلی، دیگر میان موافقان و مخالفان یک نظام سیاسی نیست، بلکه میان کسانی است که حفظ موجودیت کشور را شرط هر نوع اصلاح و تغییر می‌دانند و کسانی که فروپاشی یا تضعیف آن را قابل توجیه یا حتی مطلوب تلقی می‌کنند. وطن‌وند، نامی است برای گروه نخست؛ کسانی که ایستادن را - با تمام هزینه‌هایش- بر خروج، انفعال یا هم‌نوایی با فشار خارجی ترجیح می‌دهند. 🔹 وطن‌وندی به شغل، طبقه یا سبک زندگی خاصی محدود نیست. این مفهوم، طیفی از کنش‌ها را در بر می‌گیرد: ➖ وطن‌وند، آن ایرانیِ مهاجری است که در اوج هشدارها و تهدیدها، مسیر بازگشت به کشورش را در پیش می‌گیرد، زیرا می‌داند هویتش بیرون از این جغرافیا معنای کامل خود را از دست می‌دهد؛ ➖ وطن‌وند، آن نیروی نظامی است که با آگاهی از خطرات جانی، در ایستگاه‌های پدافندی می‌ایستد و مسئولیت دفاع از امنیت جمعی را می‌پذیرد؛ ➖ وطن‌وند، مردمی هستند که با وجود اضطراب‌های شبانه‌روزی، جریان زندگی و حضور در عرصه‌های عمومی را حفظ می‌کنند تا نشان دهند جامعه ایرانی خالی از اراده و منفعل نیست؛ ➖ وطن‌وند همان پزشک، کارگر، معلم و دانشجویی است که کار روزمره‌اش را در این شرایط ملتهب، به بخشی از مقاومتِ تاب‌آورانه ملی تبدیل می‌کند؛ 🔹وجه مشترک همه این کنش‌ها، نه قهرمان‌گرایی، بلکه پذیرش مسئولیت در لحظه‌ای است که کناره‌گیری آسان‌تر است. 🔹نکته مهم آن است که وطن‌وندی به‌هیچ‌وجه نفیِ نقد یا انکار رنج‌های انباشته‌شده نیست. تفاوت در اینجاست که وطن‌وند، به این درک و بلوغ سیاسی رسیده است که نقد را در چارچوب «حفظ خانه» معنا می‌کند. ازاین‌منظر، هیچ اختلاف داخلی، نمی‌تواند توجیه‌کننده استقبال از تهدید خارجی یا تخریب زیرساخت‌های کشور باشد؛ زیرا «اصلاح»، پیش‌فرضی به نام «بقا» دارد. 🔹اگر به حافظه تاریخی ایران و حتی دیگر ملت‌ها رجوع کنیم، آنچه باقی مانده است، نام کسانی است که در لحظه خطر، موضع خود را روشن کرده‌اند. تاریخ، شهروندانِ بی‌وطن را ثبت نمی‌کند؛ بلکه وطن‌وندان را به یاد می‌سپارد؛ آنان که ایستادند، نه لزوماً آنان که حق داشتند. 🔹در این معنا، وطن‌وند یک واژه احساسی یا تبلیغاتی برای قهرمان‌سازی‌های اغراق‌آمیز نیست؛ بلکه فراخوانی برای بازگشت به مسئولیت‌پذیری ملی در بستر فهم یک وضعیت خاص تاریخی است. واژه‌ای برای نام‌گذاری شکافی که امروز، بیش از هر شکاف سیاسیِ متعارف، سرنوشت‌ساز شده است: شکاف میان ایستادن و نایستادن. در این برهه حساس، هر فرد به فراخور جایگاه خود می‌تواند با طرح یک پرسش ساده، مسیرش را مشخص کند: «اگر این خانه آسیب ببیند، من کجای تاریخ ایستاده‌ام؟» پاسخ به همین پرسش، مرز میان انفعال و پیوستن به جمع وطن‌وندان را روشن می‌کند. 🇮🇷 متسا | مرجع ترویج سواد امنیتی @matsa_ir