گفتی مثلی لا یبایع مثله، دست بیعت به این‌ها نخواهیم داد. گفتی عاشورایی خواهیم جنگید و ما نفهمیدیم عاشورایی یعنی حتی مقتدا هم شهید شود. تو از نسل اباعبدالله بودی. مصیبت شهادت جدت بزرگترین مصیبت آسمان‌ها و زمین بود... خدا گوشه‌ای از این داغ را اکنون به ما نشان داد. مصیبت جدت اسلام را زنده نگه‌ داشت؛ و ما یقین داریم شهادت و مصیبت تو اسرائیل را نابود خواهد کرد.

لقد استرح من همّ الدّنیا و غمّها

جانم به فدای اباعبدالله که تمام آن چه از داغ و درد می‌کشیم؛ بارها و بارها افزون‌تر را، در کمتر از نیم روز چشید.

در حساس ترین لحظات یک قرن اخیر ایران هستیم! حساس تر از شب ۲۲ بهمن ۵۷ حساس تر از شب ۱۴ خرداد ۶۸ حساس تر از شب ۲۳ خرداد ۸۸ حساس تر از شب ۱۸ دی ۱۴۰۴ پس باید وظیفه شناس و زمان شناس باشیم! اگر حرکت اشتباهی انجام بدهیم، ایران و انقلاب را از دست خواهیم داد. الان وقت آن نیست که به جای "مجلس خبرگان" به فکر گزینه های رهبری باشیم! وقت آن هم نیست که لیست اهداف نظامی را بروز کنیم یا خبرهایش را در فضای مجازی پیگیری کنیم! وظیفه ی ما، حضور در مساجد و میادین اصلی است! خیابان ها، میادین و مساجد را باید به عرصه ی عزاداری تبدیل کنیم! این وظیفه ی ما مردم است! هر یک از ما، سربازی از لشکر شهید خامنه ای هستیم! الان نوبت ماست! حامد ملحانی https://eitaa.com/hamedmalhani

«وَمَا رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَلَکِنَّ اللَّهَ رَمَی» انفال/۱۷

خدای خامنه‌ای هست، خدا در میدان است.

فردا میلاد امام حسن مجتبی -علیه‌السلام- ست؛ نیمه رمضان، جلسه شعر هر سال، عید اول... یکی بیاید به ما سرسلامتی بدهد.

بسته‌ست بی‌تو دفترِ شب‌های شعرِ بیت بدرود بیتِ آخرِ شب‌های شعرِ بیت محمد حسین ملکیان

به یاد شبهای بی تکرار نیمه ی رمضان: باران بیاورید! بهاران بیاورید! هر جا شکسته ای ست به سامان بیاورید! امسال هم به سنّتِ دیدارِ شعر و ماه شاعر بیاورید! غزل خوان بیاورید! قدری عوض کنید فضای حضور را امسال در حسینیه رَیّان بیاورید! میلاد مجتباست ولی "فَابکِ لِلحُسَین" با اشک، خون به این رگ و شریان بیاورید! در اقتدا به زخمِ عبا، جای جانماز همراه خویش، پرچم ایران بیاورید! امسال پای سفره ی افطار شاعران بشقاب های خالی و بی نان بیاورید! تشنه ست میزبان، نکند موقع اذان آبی برای خوردن مهمان بیاورید! ای شاعران به حرمت لب های میزبان در شعر خویش واژه ی عطشان بیاورید! این جا دری شکسته...همین کافی است تا در شعر روضه های فراوان بیاورید! مانند قبل هدیه بیارید باز هم! جای کتاب، هدیه ولی جان بیاورید! انگشتری که نیست نخواهید از او! مباد شرمی به روی چهره ی ایشان بیاورید! گر اشک خواستید و تمنا ز چشمهاش هر جا که هست نام شهیدان بیاورید! حتی به سوگ هم که نشستید، شاعران! هرگز مباد شعر پریشان بیاورید! تا خاک بیت،کور کند چشم خصم را امسال، بیت نه، همه طوفان بیاورید! قاموس های عزّت و خون را ورق زنید هر واژه ای که هست، به میدان بیاورید! ما رو به قلّه ایم، بگویید سربلند: ای گام های جازده! ایمان بیاورید! این بغض را به خانه شکستن صلاح نیست این بغض را به هر چه خیابان بیاورید! حالا به یاد کوچه سرشور و کودکش این پیر را به سمت خراسان بیاورید! -سیده اعظم حسینی

متهم کردن فعل بدون اشاره به فاعل، ناشی از ترس و نداشتن شرافته.