•| اللّهُمَّ صَلِّ عَلی فاطِمَة وَ اَبیها وَ بَعْلِها وَ بَنیها
وَ سِرِّ الْمُسْتَوْدَعِ فیها بِعَدَدِ ما اَحَاطَ بِهِ عِلْمُکَ |•
عزیزِ ندیده...!
و شب کاش با تو مهربان باشد؛
با تویی که در تنهاییهایت اشک میریزی:)
اینروزا خیلی به این فکر میکنم که
مظلوم ترین شهدا کیا هستن!
بچههای میناب؟!
فرماندهانمون؟!
نوزادای شهید؟!
شهدای هشت سال دفاع مقدس؟!
شهدای ترور؟!
شهدای اغتشاشات؟!
شهدای جنگ دوازده روزه و رمضان؟!
شهدای ناوِ دنا؟!
ولی هرچی فکر میکنم میبینم سازمان اطلاعات مظلوم ترین شهدا رو داره...
هیچکس هیچ وقت نمیدونه
اونا کی بودن و چیکار کردن،
هیچکس نمیفهمه چقدر تلاش کردن،
کسی براشون مستند نمیسازه،
کسی با خانوادشون مصاحبه نمیکنه،
حتی اجازه برگزاری مراسمات معمولی عزا رو ندارن،
خیلی وقتا با شخصیت یه فرد معمولی دفنش میکنن؛ بدون اونکه روی تابوتش پرچمی
که براش جون داده باشه.
آدمایی که بی سر و صدا کار کردن، امنیت ساختن و مظلومانه و ناشناخته با هویت معمولی دفن میشن.
خودشون به کنار که مظلومیت خانوادشون
قلب رو به درد میاره:)
اینکه انقدر مظلومانه و مسکوت زندگی کنی و حتی حق دفاع از رشادتها و دلاوریهای همسر، پدر یا برادرت رو نداشته باشی خیلی سخته خیلی.
این مدت از بچههای هوا فضا خیلی گفتیم،
از میناب و سرداران شهیدمون بسیار گفتیم،
حتی از بچهی سه روزه و چند ماهه هم گفتیم.
اما کسی از اون پسرای دردونه خانوادهها که از همه چی برای این امنیت گذشتن و مظلومانه و غریبانه و در سکوت شهید شدن چیزی نگفت.
کسی نگفت خانوادشون بعد شهادتش چه حالی دارن،
کسی نگفت چه کارایی کردن که ایران ایران بمونه،
کسی نگفت که بعد از شهادت تازه خانوادشون فهمیدن که شغلشون چی بوده.
شهدای مظلومِ زیادی تا این نقطه از تاریخ داشتیم؛
اما اینها...:)💔
#مأوا
چند وقت پیش دم یه فروشگاهی
تو ماشین نشسته بودم؛
یه مادری با یه دختر و یه پسرِ مدرسهایِ
حدودا شیش هفت ساله و یه بچهی تو کالسکه اومدن فروشگاه.
پسره بدون اینکه نگاه کنه وارد فروشگاه شد
ولی دختره وایستاد کیفشو گذاشت زمین،
کمک کرد تا کالسکه رو از پلهها ببرن بالا،
بعد برگشت وسایلشو برداشت و رفت:)
همیشه میگفتم؛
اونروز به چشم دیدم که دختر داشتن خیلی قشنگه:)
روزتون مبارک عزیزانِ ندیده و لطیفم✨
روزتون مبارک کمالِ هنرِ خدا رویِ زمین🤍
#مأوا