‌‌‌ همین الان کتابی رو تموم کردم که با صفحه به صفحش اشک ریختم و از خط به خطش یادگرفتم؛ و تا همیشه رفت تو لیست اونایی که قرار بار ها بخونمش و هربار با خوندنش غرق اشک و لبخند بشم...:) الحمدالله:)

‌‌‌‌ کمی دقیق تر مرا ببین؛ در نگاهم می‌شود نشانه‌های واضحی از رنجیدگی را دید که در قلبم، ریشه دوانده...

‌‌‌‌ روزی آید که دلم هیچ تمنا نکند...:)

‌‌‌ ولی این دلتنگی شبای جمعم قصه‌ی پر غصه‌ایه هااا... آقای امام حسین:)

‌کلمه به کلمه این کتاب چسبید به قلبم:))

‌‌‌ شرح غم دل سوختگان، کار سخن نیست که نیست...:)

غمت بخیر، شبت هم نیز:)

‌‌‌ مَوْلاَیَ یَا مَوْلاَیَ أَنْتَ الدَّلِیلُ وَ أَنَا الْمُتَحَیِّرُ وَ هَلْ یَرْحَمُ الْمُتَحَیِّرَ إِلاَّ الدَّلِیلُ‌❤️‍🩹:)

‌‌‌‌‌ به گمانم غم‌هایی که چشم‌ها را خیس نمیکنند؛ به استخوان رسیده و همان میان جای گرفته‌اند...!

‌‌‌ میان سکوت نیمه شبی؛ من‌ ندهم‌ به‌ جهان‌ ذره‌ای‌ از فکر تو را...:)

اسم این کتاب رو خیلی تو ناشناس پرسیدین؛ کتابِ "حرف هایی که من باید میگفتم و تو باید میشنیدی" اثر افشین یداللهی.

یه عرض خوش آمد هم داشته باشیم به اونایی که تازه قدم به مأوا گذاشتن و جمع ما رو بزرگ‌تر کردن. الهی که دل نوشت‌هامون صاف به دلتون بشینن:) اینجا؟! به خواستِ دل، حرفِ دل میزنیم شاید که به دل بشینه...:)