چه کسی تعیین میکنه خونه کجاعه؟ من میخوام آغوشت خونم باشه!

سبز آبی کبود من!

خودم را در میان افکارم رها میکنم؛ چه کسی ثابت میکند من ننجون نیستم؟ من ننجون هستم، با لباس های گلگلی بلند و روسری پشت گردن بسته و چادر خانگی بر سر که در کلبه ام برای نوه هایم داستان هایی را که دوران نوجوانی ام مینوشتم را تعریف میکنم ؛ به همراه چایی گل محمدی و کوکی گل محمدی صورتی.

راستی تو جیبم همیشه آبنبات دارم و دور از چشم بچه هام به نوه هام آبنبات میدم!

من که باورم نمیشه یک ماه شد.. شبِ دهم باورم نمیشد که این حجم از داغ رو فقط یک روز تحمل کردم نه بیشتر.. احساس میکردم اون روز یک سال طول کشید.

تو این مهمونی های عید، بعد مدت ها اشخاصی رو دیدم که باهمشون هم بازی بودم و الان همشون مثل من بزرگ شدن ! همون اشخاصی که قبلا باهاشون بازی میکردم، الان دارم باهاشون راجب کنکور حرف میزنم، گذشت این سالها واسه من خیلی خیلی عجیبه. صدرصد ۱۰ سال دیگه میگم، یادش بخیر راجب کنکور حرف میزدم.

از خالق داستان لنا و لیبی به خالق داستان متیو و انا؛ چنانچه بوی خوش شکوفه های بهاری مشام را پر میکند و حال خوش را به ارمغان میاورد، شما نیز آمده اید تا لذت تلخی قهوه را به ما بفهمانید تا ما دریابیمش! اکنون پس از ۳ سال سپاس بودنتان را به جای میاوریم و سالروز ولادت شمارا خجسته میداریم.. [تولدتون مبارک تلخی قهوه رنتوسی من✨]