شب بخیر

سلام علیکم...

چی بگم...

زندگی... واژه عمیقیه...‌ تو بچگی که معنی کلمه زندگی رو نمیتونستم فکر میکردم ادم هر دو سه سال درمیون یک بار زندگی میکنه و دوباره به روند زندگیش ادامه میده ولی نبود اینطوری بزرگ که شدم فهمیدم همه حال خوبیا بدیا همش و همش اسمش زندگیه

سلام بر منتظران...

پارت امشب درمورد مدرسه منه چون امسال اخرین سالیه که توشم گفتم بنویسم براش🌱

#پاراگراف 7_مکتب روز اولی که پا در این مکتب نهادم تمام لحظات در اندیشه بودم که روزی فرا خواهد رسید که صدای قهقه‌هایم فراگیر در این مکان شود؛ هنگامی که به فضای سبزش نگریستم و در دیدگاهم درخت زیتون و اَزگِل را دعوت کردم از این همه حُسن حیران ماندم. قبل از ایستادن در کنار باب المکتب تمام لحظات مسیر آمدن، ذهن در درنگ بود که چگونه باید سه سال در این مکان درس بخوانم؛ اما،به هنگام که وارد شدم و نظر کردم به رینگ زمین والیبال، فضای سبز و ساختمان قدیمی سرخ، لبخندی بر روی صورت نه چندان استخوانی‌ام جا خشک کرد. در کل تصوراتم در عبارت مکتب جدید اینگونه بود که مدرسه متروکه است با مدیری لاغر و کشیده که عینکش را بر روی بینی نهاده و من را در ساختمان زیر زمین متروکه کتک می‌زند... اما هیچ کدام خوشبختانه طبق تصوراتم پیش نرفت؛ مدیرمان، مدیری قد کوتاه و و با مهر بود که ما را با دخترم بغل اسممان خطاب می‌کرد، معلم‌های مدرسه هم بیشترها لذت گفتار را از ما دانش‌آموزان دریغ نمی‌کردند، البته ناگفته نماند که دو الی سه معلم دیوهای ترسناکی برای ما بودند که بنده ترس بسیار عظیم و بسزایی از آنها داشتم در کل در این مکان خنده‌های بسیاری کردم،حرف‌های زیادی زدم اشک‌های بسیاری ریخته‌ام و آموزش‌های بسیاری دیدم و این مکان لحظات به یاد ماندنی را برایم به ارمغمان آورده است و از همه مهمتر دوستی عمیقی را به من هدیه کرده است... _سیده ۲۱۳🌱

چطور بود پاراگراف مکتب؟ منتظرم

به قول ما شمالیا شو خوش

«به قدری افسرده بود که برای مخفی کردنش پیوسته لبخند می‌زد از آن لبخندهای جانانه هر چه نیرو داشت در همین لبخند جا می داد.» - رومن گاری

درست است که تو باعث میشوی که بار دگر دست هایم یخ بزند اما... خوش امدی... بماند به یادگار: "۱۴۰۲/۱۰/۱"

زمستان‌زیبا‌شروع‌شد( :❄️