عکسام همیشه تارو‌مار و بدون سوژه‌ی درست‌حسابی‌ان. می‌دونی، من معتقدم داستان هرعکسی رو فقط همونی میدونه که عکسو گرفته. کی‌می‌فهمه پشت عکس یه پله‌ی ساده آدمیه که ساعت‌ها اونجا نشسته و با دردا و ترسا و اشکاش رو‌به‌رو شده؟ کی می‌فهمه پشت عکس یه سالن خالی چه گذشته و خاطراتی که نخوابیده؟ اتفاقا من عکسای نصفه‌نیمه رو بیشتر دوس دارم، عکسایی که قصه دارن، عکسایی که غصه دارن. هی نیگا میکنی، هی یادت میاد. هی یادت میاد.

از صبح هی میخوام بگم یادم میره

میلادتون مبارک امام ششم ما:)

*تنها چیزی که الان واقعا آرومم میتونه کنه اینه دست من رو بگیر ببرتم کربلا جا بزار من هروقت خواستم خودم برمیگردم..

این آدمی که بدش رو داری میگی همه میدونن واسه تو آدم بدی نبوده:)

حرفام تکراری شده چون همش راجب توعه راجب خاطرات تو خاطراتی که دیگه نمیتونیم باهم بسازیمشون:)

:)

این حرفش ذوقیم خیلی کرد چون من رو یاد حرفهای این انداخت:

هعی:)))))))))))))))

ای کاش بمیرم و دیگه نباشم رو این کره زمین.