#پاراگراف ۷۶_ منی برای تو ( ادامه پاراگراف تویی برای من نگاه از سمت شخصیت مقابل) با دست سمت راستش زیر چادرش میگیرد و دور چانه اش میپیچاند. هنگامی که متوجه توجه من به سمت خویش میشود؛ نگاهش را میدزدد. لبخندی میزنم و از رفتاری که با من دارد خنده ام میگیرد. در کودکی اش هم همین بود، هرگاه قصد بازی با من را داشت، برای آنکه اشتیاقش از چشمانش مشخص نشود نگاهش را میدزدید! چادر شیری رنگی که چانه اش را با آن محکم گرفته، بیش از پیش به او میاید! . از ماشین پیاده میشوم و خانواده من یکی پس از دیگری از ماشین پیاده میشوند، همه‌شان برای مراسم ما اینجا هستند! گوشی را از جیبم در میاورم و پیام اخری که برایم فرستاد را رصد میکنم: (آبی بهم حس تورو میده، میبینمت) رعد خوشحالی از نوک انگشتان پایم تا کف سرم میگذرد! یقه پیراهن آبیم را مرتب میکنم. مادرم به سمت من میاید ، دستانش را برروی سر من میکشد، لبخندی میزند: (قرص قمر شدی جانِ مادر) سرش را بوسه میزنم : ( خدا حفظتون کنه ) گل آبی را مادرم به دستانم میدهد، گل نرم و لطیف است ، درست مثل لبخند او. از در خانه وارد میشوم ماه من، جانِ در قلب بی تاب من، نور دو چشمان من، بسان شکوفه برروی لباسش، در رخت عروسِ آبی رنگش خوش میدرخشد! چه گرم گل را ز دستانم میگیرد ، چه ناز میخندد! و چقدر عروسِ من ، ظریفتر از گل در دستانش است! از جیبم صدقه ای را که آماده کرده بودم را درمیاورم و دور چشمانش میچرخانم. صدای جیغ و کِل اهالی مجلس در گوش هایم میپیچد. ناز میکند و نگاه خجل آمیزش را به صورتش روانه میکند . دستانش را برروز لبهایش میگذارد و ریز میخندد. همه محو ما هستند و من محو او! من چقدر خوشبختم که اینبار اوهم خیره به چشمان من نگاه میکند و بالعکس دوران طفولیتمان روی بر نمیگرداند! دلم نمیخواهد نگاهم از نگاهش دور شود، کاش همینجا تصدقش شوم. من چقدر خوشبختم که چشمانش برای ابد به من تعلق دارد! پلک میزنم. . پلک از چشمانم برمیدارد، نگاهم هنوز خیره به سمت او است. او نگاهش را دزدیده! پس عروس من؟ ناخودآگاه صدایش میکنم و به سمتم برمیگردد! حرفم را میخورم در ذهنم به او میگویم (کاش واقعیت بودی!) _سیده زهرا موسوی

چند ماه پیش با این سبک متن ها خیلی حال میکردم و یه دوره کلی از اینا نوشتم. اما جدیدا زیاد حال نمیکنم.. شما دوستش دارین؟ https://abzarek.ir/service-p/msg/4038341

:))))))))))))))))