برام سواله چجوری این دانشگاهیایی که انقد در حال عشق و حالن خوب به نظر میان؟ من تو مدرسش روانمو از دست دادم و هیچ امیدی به دانشگاه رفتن نیست شما چجوری واردش شدید که بعد تازه برید عشق و حال و درس به چپتون باشه؟

الان میاید میگید نه خب اونا هم بدبختیای خودشونو دارن میدونم ولی چجوری واقعا چجوری میرن اینور و اونور و از چیزای جالب عکس میگیرن و روزشونو تعریف میکنن وقتی منی که همیشه حامی عشق و حال با دوستامم همینجا از زندگی خسته شدم و حتی روزایی که دوستامم میبینم نمیتونم تظاهر کنم که شادم و از زندگی لذت ببرم؟

آخه برای من زندگی داره یه جوری میگذره که هر گونه آهنگ و فیلم و کتاب و چیزا و افراد مورد علاقمم حالمو خوب نمیکنه دیگه چه برسه که از دانشگاه رفتن لذت ببرم

نمیدونم شایدم مشکل منم

-

فکر میکردم واقعا میتونم هر سال همینجوری پیش برم؛ با خودم میگفتم خب که چی؟ تهش که باید ادامه بدی و به انتها برسونیش. با غر زدن و گریه کردن و زجر کشیدن هیچی نمیشه، در هر صورت که تا الان با هر چی سختی بوده ادامه دادم و بقیشم ادامه میدم. ولی نفهمیدم که، یا باید سریعاً از راهی که غلطه بپیچم یا مجبور میشم؛ چه دیر چه زود. درسته.. زیادی دیر شده و فقط اگه یه ماه دووم بیارم شاید همه چیز تموم شده باشه اما.‌. بریدن امانم، از دست دادن عمر و روح و روانم و همه ی فرصت هام باعث شد که اینو بفهمم، که توی زندگی یه وقتایی تحمل کردنِ زیاد هم غلطه. وقتی نتیجه یِ تحمل، بیشتر از تغییر ضرر میزنه، باید تغییرش بدی. وگرنه میگم که.. زندگی تورو مجبور به تغییر میکنه. حالا من جایی ایستادم که به هر کی بگم میخوام تغییر کنم و در واقع مجبورم تغییر کنم، نگاهی بهم میندازه و با لفظ خاصی میگه:«احمقی چیزی هستی؟» درسته که حالا خیلی برای تغییر دیر شده و احمقانه ترین کار ممکنه اما حالا میدونم دور دنیا جور دیگه ایه. اگه کاری که باید رو انجام ندی، مجبورت میکنه و در نهایت کاری که باید انجام بدی رو انجام میدی. این متن رو با دلِ خون و چشمای اشکی نوشتم که یادم بمونه اگه جایی ایستادم و خودِ گذشتم رو انتقاد کردم، فراموش نکنم که کار درست رو انجام دادم، حتی با وجود سختی ها و تاوان های به دنبالش؛ یادم بمونه کِی تحمل کنم و کِی تغییر، و بیشتر از همه یادم بمونه که کی بودم و چی هستم و چه خواهم بود تا دوباره خودم رو گم نکنم...

پارسال به خودم قول دادم که تولد 18 سالگیم حداقل یه کار خاص انجام بدم با اینکه اونی نیست که میخواستم انجام بدم اما باز بهتر از هیچیه🎀🎀

اینکه بعد از دو سال فقط کتاب درسی خوندن دارم مثل قبلا یه کتاب واقعی میخونم آرامش بخشه.

از اون آهنگاییه که واقعا زندگی رو توش حس میکنم (شیرینی تولدم به شما)

البته از ایتا متنفرم که فایلی میفرستتش

حتی فکر کردن به درس و مدرسه تپش قلبمو می‌بره رو هزار. آره داداش چیزی نیست عاشق شدم

-