« عاشقانت جوان جوان رفتند.»

همش میام اینجا چیزی بنویسم. یادم میافته که خالیم و محتوایی ندارم. میرم بیرون و چیزهایی که نمیشه گفت رو طبق معمول بلند قورت میدم.

خیلی حس روز اول دانشگاه رو میده. وقتی چمدون به دست وسط خیابون منتهی به خوابگاه دانشگاه وایساده بودم و بابا همونطور که از پشت شیشه ماشین باهام خداحافظی میکرد کم کم دور شد. بعدش تنها من مونده بودم و یه چمدون بزرگ، یه خیابون بزرگ تر و یه جای کشف نشده ای؛ که البته کمی دوستش نداشتم. -Should’ve never let you go

سال کنکورم وقتی بهش فکر میکردم تو محوطه یه روباه دیدم، مامان بزرگم میگه هرکس روباه ببینه خیلی زود به آرزوش میرسه، میدونی؟به اون آرزوم رسیدم ولی نه چون همون وقت روباه رو دیدم، به خاطر امید و اعتقادی که به حرفش داشتم. راستش من میدونم اعتقاد تا چه اندازه میتونه خطرناک باشه، خیلی کارهای خطرناکی رو میتونه با ادم بکنه و خیلی نشدنی هارو به شدن تبدیل میکنه. همینطوری خواستم بگم رو این یکی هم انقدری میمونم تا اینبار هم از «محال» تبدیل به «حالش» بکنم. قول میدم.

بهترین سریال یا سینمایی ای که دیدید چی بوده؟

بعضی شب‌ها هم خیره بودم به تو و پلک زدن یادم رفت."

چرا گریه نکنم؟

عزیزم طهرانی مقدم رو هم هیچ کس باور نداشت.کی اهمیت میده؟!

یک فریم از کسی که برا دومین بار آزمون رانندگی رو رد شده و اگه به دفعه بعدی برسه، ترجیح میده به جای ماشین با چوب جادویی هری پاتر مسافت طی کنه.