انقدر اتفاق های ناباورانه این مدت افتاده که فکر کنم هنوز باور نکردم که امتحان فردام، نهاییه. وگرنه این حجم از خونسردی و آروم خوندن علی الاصول غیرطبیعیه.

ولی من توی این یکسال خیلی بیشتر از عدد شمع روی کیک، بزرگ شدم..

_چونکه از بعضی آرایه ها نمیشه ساده رد شد:]

برایم جالب است که افراد زیادی، نسبت به پاسخ کوبنده ندادن به تجاوز در جنوب کشور و نقض نشدن تفاهم‌نامه ، اعتراض میکنند و مردم، هر شب با وجود گذشت چندین ماه بازهم به خیابان ها آمده و مطالبه می‌کنند و با تمام وجودشان شعار نه سازش نه تسلیم سر می‌دهند. اما دولت مردان و مسئولان گویی نسبت به این موضوع بی‌تفاوت شده و کاری نمی‌کنند. نمیدانم صدای ما را می‌شنوند و به خیال آنکه آنها صلاح کشور را بهتر می‌دانند؛ اهمیت نمی‌دهند یا رسانه‌ی مردمی ضعیف واقع شده و هنوز نظر مردم را ندیده اند. من که امیدوارم مورد دوم باشد و صدا به آن بالا، نرسیده باشد..‌.

خیلی دلم میخواد حرف بزنم.. باید مثل بقیه کنکوری ها می‌گفتم این اوضاع حق من نیست، ولی باورم اینه که اصلا من هیچ حقی برای خودم ندارم.

کار من به جای درس خوندن:

ببینیم آخر یه روزی میرسه که ما کنکوری نباشیم یا نه:))

خوبین شما؟؟ بیاین یکم حرف بزنیم،،شاید بتونید دلداری‌م بدین😅 یا اینکه بگین جنگ این روزا اثری توی روند زندگی شما گذاشته یا نه..چون زندگی ما رو که کاملا احاطه کرده:)))