رئالی باز نکن خطر سکته بالاست ◈ SPORT CLUB ⚽ | @Sport_Club2025

https://eitaa.com/joinchat/1907623063Cc201ed4eab خوشتیپ ها 🌺

برای تو می‌نویسم، که در این بازارِ مکاره‌یِ دروغ و تظاهر، تنها «حقیقتِ» محضِ زندگیِ من هستی. عزیزم، دنیایِ بیرون پر از هیاهوهایِ پوچ است، پر از آدم‌هایی که می‌دوند تا به هیچ برسند، پر از خبرهایی که روح را می‌تراشند. اما تو... تو نقطه‌یِ «آتش‌بس» هستی. وقتی به تو می‌رسم، انگار تمامِ جنگ‌هایِ جهان تمام شده‌اند. وقتی کلید را در قفل می‌چرخانم و بویِ عطرِ تو را استشمام می‌کنم، زرهِ سنگینِ اجتماعی‌ام را در می‌آورم، نقابِ لبخندهایِ مصنوعی‌ام را دور می‌اندازم و تبدیل می‌شوم به همان پسربچه‌یِ ساده‌ای که فقط می‌خواهد سرش را رویِ پایت بگذارد و فراموش کند که بیرون از این چاردیواری، چه گرگ‌بازاری برپاست تو مسکنِ قویِ من برایِ دردهایِ بی‌درمانِ این عصری. من آدمِ عاشقانه‌هایِ کلاسیک و اتوکشیده نیستم. بلد نیستم برایت ستاره بچینم یا وعده‌یِ کاخ‌هایِ رویایی بدهم. عشقِ من شکلی شبیهِ به «بقا» دارد. من تو را مثلِ آخرین کپسولِ اکسیژن در یک زیردریاییِ در حالِ غرق شدن می‌خواهم. همان‌قدر حیاتی، همان‌قدر ترسناک از تمام شدنش. وقتی نگاهم می‌کنی، حس می‌کنم هنوز هم می‌شود در این ویرانه‌ها چیزی ساخت. خطوطِ چهره‌ات، تنها نقشه‌ای است که من در آن گم نمی‌شوم. دلم می‌خواهد آنقدر خودخواه باشم که تو را از تمامِ دنیا پنهان کنم، مبادا که چشمِ شورِ روزگار، آرامشِ اقیانوسِ نگاهت را طوفانی کند. می‌دانم، من مردِ کاملی نیستم. پر از ترک‌هایِ ریز و درشتم، پر از خستگی‌هایِ رسوب کرده و سکوت‌هایِ طولانی. اما تو با مهربانی‌ات، مثلِ پیچکی که دورِ یک دیوارِ مخروبه می‌پیچد، مرا سرِ پا نگه‌داشته‌ای. تو به من یاد دادی که «خانه» یک مکانِ جغرافیایی با آدرس و پلاک نیست؛ خانه، دقیقاً همان مساحتِ کوچکی است که بینِ بازوانِ تو شکل می‌گیرد. هر جایِ دنیا که باشم، اگر دستت در دستم باشد، در وطنم هستم و اگر نباشی، حتی در خانه‌یِ پدری‌ام هم احساسِ غربت و تبعید می‌کنم. بگذار سیاستمداران مرزها را جابه‌جا کنند، بگذار قیمت‌ها بالا و پایین بروند، بگذار تاریخ ورق بخورد. برایِ من، مهم‌ترین رویدادِ تاریخی، لحظه‌ای است که تو می‌خندی. تاریخِ انقضایِ من، روزی است که تو نباشی. عزیزِ جانم، در این قحطیِ امید، تو تنها بهانه‌ای هستی که باعث می‌شود هر صبح بیدار شوم و به جنگِ این روزگارِ نامراد بروم، چون می‌دانم شب، پاداشی به عظمتِ آغوشِ تو در انتظارم است. بمان، که بی تو، من ناتمام‌ترین جمله‌یِ دنیا هستم. a💕