امشب هم مثل هر شب ،
کف خیابون بودیم؛
اما متفاوت !
به جای لباس نظامی،
یه هودی سبز با یه شلوار لی پوشیدم؛ 🚶🏻♂
سلاح امشب ، لنز دوربین بود . . .
سه تا ماموریت داشتیم،
یکیش را من برداشتم:
«اگر جای سرباز های هوافضا بودید،
روی موشک هایی که به سمت اسراییل
پرتای میشن، چه مینوشتید؟ »
برگه های مخصوص و ابزار لازم را
تحویل گرفتم؛
خب خداراشکر در همان دقایق اول،
قریب به 20 نفر از خانم ها،
سوژه شدند و به راحتی همراهی کردند ؛
بدون اینکه ذره ای اذیت شوم !
حالا نوبت آقایان بود . . .
سراغ هر کس میرفتم اول یک نگاه
اندرسفیه به من میکردند،
بعد هم میگفتند : نه ! 😒
از یک جایی به بعد ،
حس کردم امداد الهی رسیده است . . .
چون به هر کس میگفتم، میپذیرفت؛
امااااا، وقتی میگفتم
باید فیلمبرداری شود،
مشخص میشد نمیشود . . 🚶🏻♂💔
چرا؟
چون نظ//امی بودند🔫
با لباس عادی . . 🚶🏻♂❤️🩹
بعد از دو ساعت و نیم
بی وقفه کار رسانه ای کردن ،
فهمیدم بابا من را چه به این کار ها🦦
من با همان کار خودم بیشتر میسازم🚶🏻♂
کار رسانه ای کردم،
نه که نکرده باشم ...
ولی انصافا کار رسانه ای که با
مردم سر و کار داشته باشی،
خیلی سخت تر است . .
آنهایی که رسانه هستند کار بزرگی میکنن . .
آن زمانی که دارند بمب میزنند،
باید بمانی و حماسه ها را ثبت کنی . .
زمانی که هر کس حواسش به کار خودش است،
باید بری و از حال و هوای شان بپرسی؛
زمانی که یک سوژه پیدا میکنی باید
دوان دوان بروی و سریع ،
طی یک حرکت کماندویی لحظات را ثبت کنی !
سخت است . . !
آن هم تنها . . .
خدایا !
رسانه چی های مارا ،
برای این انقلاب ،
در پناه خودت حفظ کن . . .!
آمین . .
[1405/1/7]/روایتی از کف خیابون
-مجنون
@merag_e
