نگاٰهت میکنم و میدانَم که پرنده‌‌ی منزویِ باغ تویی. که به لودگیِ هم سن و سالهاٰیت نمیخندی، گربه را سَنگ نمیزنی و همیشه برایِ عروسک‌هاٰیت قصه داری. نگاٰهت میکنم و میداٰنم افکارِ سالخورده‌ات انتخابت نیست و ناچاری گنجشکِ پیرِ ۴ ساله باشی. چرا که خاطرات و روزهاٰی زیسته‌ات تراژدیِ پیچیده‌ای بوده که داٰئم مجبورت کرده به حلِ مسائل بزرگسالانه بپردازی. نگاٰهت میکنم و میداٰنم کلماتِ قلمبه و سنگین پیش از آنکه از دهانت بیرون بپرند، دندان‌های شیری‌ات را هول میدهند تا بریزَند و زودتر بزرگ شوی. میداٰنم کلماتِ گنده‌تر از جثه‌، از آدم عجیب‌الخلقه‌ای میسازد که هیچ‌کس، نمیخواهَدش! حتی اگر تک پروانه‌ی آبی و ساکتِ کوچه باشی که کنار دیوار ایستاده و برای یارکشیِ «گرگم به هوا» انتخاب نشده. مهم این است که عجیب‌الخلقه‌ای و با همه فرق داری، پس نمیتوانی هم‌بازیِ بچه‌ها باشی. نگاهت میکنم و میدانَم خنده‌ی دندانی واکنش دفاعی‌ات به تنهایی‌ست و میخندی چون فرزندِ اوّلی و هنوز برای ناامید و غمگین شدنِ مامان خیلی زود است! میدانم و کاش میتواٰنستم یکطور به گوشت برسانم که تو عجیب‌الخلقه نیستی و دنیا قراٰر است وقتی بزرگ شدی، بال‌های آبی‌ات را ببیند و متفاوت بودنت از تو درختی صبور و دانا و پوست کلفت بسازد که سایه‌اش، خانه‌ی همه‌ی مَردُم است… حتیٰ کسانیکه روزی برای یارکشی، نمیخواستنت. از طرفِ ۲۸ ساٰلگی‌ات برای تو که فقط ۴ سال داری. #میم_سادات_هاشمی |°@mimsani 🕊

؛ [ فردا شمع ۲۸ سالگی‌ات میمیرَد. «تو» پوست می‌اندازی و در تنِ جدیدت آرزوهای قدیمی‌ات راٰ تکرار میکنی در حالیکه میدانی شاید هرگز تحققِ بعضی رؤیاهایت را نبینی! امّا خوبیِ «آرزو کردن» همین است. اینکه میتواند همیشه آرزو بماند و به یک امیدِ کوچک، تهِ خاکستریِ دلت تبدیل شود تا اگر زمین خوردی از جا بلندت کند. ] دوّم خرداد سالِ صفر پنج | شبِ تولدم؛

خطوطِ روی صورتِ آدمیزاٰد، یادگارِ خاطراتی هستند که جرأت یادآوری‌شان را ندارد. سراغشان نمیرود. دستشان نمیزَند. میتپاندشان توی سوراخ سمبه‌های قلبش؛ یک جاٰیی دور از چشم تا فراموش کند امیدِ بکر و دست نخورده‌‌‌ی جوانی‌اش حیف و میل شده. میتپاندشان لا و لوی اسباب و اثاثیه‌ی خانه، زیر تخت، توی خنکیِ ملحفه‌ها، بین کاسه بشقابِ ته کابینت‌ها یا دفنشان میکند زیرخاک گلدان‌های ایوان! یکطور گم و گورشان میکند تا ناچار نباشد از آن‌ها حرف بزند و بتواٰند وانمود کند همیشه خوشبخت بوده، به موقِع رسیده و بر قلبش وزنه‌ای سنگینی نمیکند. حالاٰ ظاهرا ما زندگی را از سر گرفته‌ایم، توی خوشی‌های عاریه‌ای، آسودگی و فراغَتی نیم‌بند که هر لحظه ممکن است پاره شود غلت میخوریم، گرمِ معنا بخشیدنیم و تقلا میکنیم «بودنمان» را در غیابِ «رفته‌ها» جشن بگیریم و این چند صباح را فرصت و موهبتی دوباره برای آرزو کردن و احتمالاً نرسیدن ببینیم! ظاهراً مشغولیم به هم و یکطور که انگاٰر آب از آب تکان نخورده و ما هنوز همان مردمانِ سابقیم، سرمستیم از خبر بازگشتِ اینترنت. امّا درواقع ما کهنه سربازانی بازگشته از خط مقدمیم که خوش خوشانک و روزمرگی را از یاد بُرده‌ایم و حاضر نیستیم شب‌ها بی‌اسلحه بخوابیم چون دیگر زیستن بدون ترس از مرگ را بلد نیستیم. بااینحاٰل خطوط عمیق روی صورتمان را میپوشانیم و از یکدیگر درباره‌ی «پیر شدنِ جمعی» چیزی نمیپرسیم. میداٰنیم که هرکداممان حالاٰ، خاطراتی داریم که جرأت یادآوری‌شان را نداریم… #میم_سادات_هاشمی |°@mimsani 🕊

. [ سلام... سلام عزیزاٰنِ دورِ دور. خرماهای بر نخیل که دستم ازتون کوتاهه و کاٰشکی راه مواصلاتیمون مجاز نبود🖤]

؛ تو از اشکِ شبِ چشماٰنِ لیلایت چه میدانی؟

من راٰ به سینه‌ات که یک تکه از آسِمان است بچسبان و بگذار در آبیِ تنت پرواز کنم. میخواهَم پرنده‌ی کوچک تو باشم./ #میم_سادات_هاشمی |°@mimsani 🕊

تسکینِ اندوه؟ شب را با تو به صُبح رساٰندن./

تو راٰ که نمادی از زندگی هستی بر فرازِ جهاٰز شتران نگاه میکنم. غبارِ صحرا و بارقه‌ی آفتاب در تنِ هم کش می‌آیند و گِردت میچرخند تا قابی ملکوتی و مِه‌آلود بسازند. لای باد و نور و غباٰر، پیدا و ناپیدای. ایستاده‌ای تا یدِ موسی، دستانِ بت‌شکنِ ابراهیمی‌ات را به دستانِ “رحمتِ خدا” بِسْپاری و بالا و بالاتر بروی و علتِ :«الْیومَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ.» شوی. تا در قلبِ نارِس و ناقصمان بیوفتی بلکه کامل شویم و نترسیم و از مردمانِ بی‌خیر نرنجیم و وقتِ مرگ منتظرت باشیم. ایستاده‌ای تا خُدا روی زمین تصویر پیدا کند و «حیّ علی الصلاٰة» در اذاٰن بعد از نامِ تو بیاید تا بفهمیم قبله تویی و باید در سجده کردن به تو بِشتابیم! ایستاده‌ای تا اعتبارِ بشر باشی، دلیلی که بشَود بخاٰطرش نمُرد و اگر زمین خوردیم اسمی برای صدا زدن بلد باشیم!… #میم_سادات_هاشمی |°@mimsani 🕊

یاٰ أمیر، ماٰهِ مُنیر! «حَیَّ عَلیٰ خَیرِ العَمل»؛ دعوت به مُردن پیشِ پای شماست./

“ اگر به یک کودک بگوییم:«واٰلدی که آزارَت میدهد، درواقع واقعاً دوستت دارد.»، چطور میخواهیم به یک بزرگسال توضیح دهیم که: «آزار دیدن، عشق نیست؟» "